Bruno Banani

Mejor discos de dos mil diez

2011-02-16T18:18:00.006+01:00

1. Earth - A Bureaucratic Desire for Extra-Capsular Extraction (Southern Lord)
Het debuut zoals Earth het ooit bedoeld had is eindelijk geremastered en op een rijtje gezet in schitterende package!
Tevens met Dylan Carlon's eeuwige jachtbuddy Kurt Cobain!
Earth - Divine and Bright (with Kurt)

2. Howe Gelb & the Band of Gypsies - Alegrias (Eureka Records)
Howe heeft zijn Spaanse vrinden verzameld om Giant Sand te eren en van nieuw bloed te voorzien.
Howe Gelb & the Band of Gypsies - Saint Conformity

3. Gnod & White Hills - Gnod Drop Out with White Hills II (Rocket Recordings)
White Hills zet hun gitaren in om samen met Gnod de spaced-out stonerplaat van het jaar te maken.
Gnod & White Hills - Drop Out

4. Mike Patton - Mondo Cane (Ipecac)
Mike Patton schittert om deze meezing- en brulplaat vol met twisted Italiaanse pop uit de jaren 50 en 60.
Mike Patton - Ore D'Amore

5. Ufomammut - Eve (Supernatural Cat)
Mijn Italiaanse vrienden brengen hun ode aan de eerste vrouw op aarde met dit meeslepend conceptalbum.

6. Boduf Songs - This Alone Above All In Spite Of Everything (Kranky)
Fluisterend dompelt Mat Sweet je onder in zijn duistere regen om zo nu en dan flinke stormen op je neer te laten. Voor de donkerste nachten!

7. Bonnie Prince Billy & the Cairo Gang - The Wonder Show of the World (Drag City)
Bpb is here to deliver, zie hieronder!

8.Neil Young - Le Noise (Reprise)
Neil alleen met gitaar (6x elektrisch, 2x akoestisch) en toch vernieuwend.
Neil Young - Hitchhiker

9. Demdike Stare - Voices of Dust/ Liberation Through Hearing (Modern Love)
Mijn dark ambient-plaat van het jaar, precies de juiste hoeveelheid dub, elektronica en gruizigheid (Binnenkort met derde release van 2010 Forest of Evil samen op 3cd).
Demdike Stare - Bardo Thodol

10. Giant Sand - Blurry Blue Mountain (Fire Records)
Howe Gelb flikte het met zijn oude kornuiten een tweede keer met deze heerlijke lome americana-plaat.

11. Phosphorescent - Here's to Taking It Easy (Dead Oceans)
Na zijn verheerlijking van Willie komt hij met een verslavende eigen rootsplaat.

12. Sun Kil Moon - Admiral Fell Promises (Caldo Verde)
Mark Kozelek kwam me met deze melancholischer dan melancholische plaat en zijn Spaanse gitaar bijna opzoeken in Zaragoza, helaas cancelde hij en ben ik gelukkig gedoemd tot deze plaat.

13. Michael Gira - I am not Insane / Swans - My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky (Young God)
Michael Gira en zijn Swans komen na 13 jaar terug om zijn inmiddels verzamelde demonen het onderste uit de kant te geven. Als vanouds!

14. Sun City Girls - Funeral Mariachi (Abduction)
Een met oosterse invloeden en Morricone doordrenkt afscheid van het overleden derde lid Charles Gocher die zijn laatste riedels meespeelt.

15. Shearwater - The Golden Archipelago (Matador)
Shearwater voegt een episode toe aan zijn door reizen en natuurschoon gevoede verhalen.

16. Damien Jurado - Saint Bartlett (Secretly Canadian)
Deze troubadour vond in Richard Swift de man die zijn geweldige liedjes de benodigde ondersteuning gaf.

17. Faust - Faust is Last (Klangbad)
Wie of wat nog Faust is weet niemand meer, maar dit is ouderwets rauw en meeslepend, prijsnummer het aan de stooges-refererende i don't buy your shit no more.

18. Sun Araw - Off Duty/ Boat Trip (Not Not Fun)
Off duty boat trippin in lange psychedelische space-dubs.

19. Man's Gin - Smiling Dogs (Profound Lore)
Even adem halen na al het metalen geweld met zijn band Cobalt; hij schrijft dus gewoon verdammt goeie liedjes en zingt ook nog verdienstelijk.

20. Electric Wizard - Black Masses (Rise Above)
Minder experimenteel, meer rechtdoorzee, maar zwaar groovend en rockend als altijd.

21. Autechre - Oversteps/ Move of Ten (Warp)
De elektronische meesters zetten met Oversteps hun beste album sinds tijden neer en dansen vervolgens met Move of Ten nog even glorieus verder.

22. The Blood of Heroes - The Blood of Heroes (Ohm Resistance)
Gitaren van Jesu, beats van oa Enduser en vocals va Dr. Israel maken een topzwaar industrieel beatwalhalla.

23. Scout Niblett - The Calcination of... (Drag City)
De dame met gitaar komt met deze kale rauwe gitaarplaat weer uitstekend voor den dag.

24. Kiss The Anus of A Black Cat - Hewers of Wood and Drawers of Water (Zeal)
Doomfolk a la 16 horsepower op zijn Belgisch.

25. Rangda - False Flag(Drag City)
Alles mag en alles lukt met deze supergroep bestaande uit Ben Chasny (Six Organs of Admittance), Sir Richard Bishop en topdrummer Chris Corsano. Slotnummer Plain of Jars zorgt voor de geweldige eruptie!

26. Master Musicians of Bukkake - Totem Two (Conspiracy)
Doomfolk met wereldmuziek worden tot Epische proporties opgestuwd.

27. White Hills - White Hills (Thrill Jockey)
Jaren '70 rock geflankeerd met hedentendaagse stoner-, psychedelische- en drone-elementen.

28. Emeralds - Does it Look Like I'm Here? (Editions Mego)
De Fuck Buttons van 2010.

29. Liars - Sisterworld (Mute)
Psychedelische popsongs zonder grenzen.

30. Lilium - Felt (Glitterhouse)
Ex-16 horsepower Pascal Humbert komt met late night lome Americana Noir-parel.

31. Brant Bjork - Gods & Godesses (Low Desert Punk)
Recht-voor-je-raap desert rock voor roadtrips en porch-sitting.

32. iLIKETRAINS - He Who Saw the Deep (ILR)
Donkerder en meer song-gericht dan zijn voorganger, maar ook deze kroop langzaam onder mijn huid.

33. Barn Owl - Ancestral Star (Thrill Jockey)
Een instrumentale drone-trip langs alle hemellichamen.

34. Alasdair Roberts & Friends - Too Long in This Condition (Drag City)
Mijn schotse folk-vriend doet niks anders dan pracht-folkplaten maken met die uit duizenden herkenbare stem.

35. The National - High Violet (4AD)
Inmiddels zo verslavend dat ie hoger zou moeten staan; die warme stem en aanstekelijke songs blijven maar langskomen in m'n hoofd.

36. The Body - All the Waters of the Earth Turn to Blood (Aum War)
Alsof Sunn O))) probeert wat gevarieerder uit de hoek te komen. Doommetal met kerkkoren, gospel, noise en stiltes.

37. Fuzzy Lights - Twin Feathers (Little Red Rabbit)
Wachtend op Dirty Three vullen de fuzzy lights de leemte zeer verdienstelijk.

38. Wooden Wand - Death Seat (Young God)
Terug in vorm levert James weer een klinkende donkere folkplaat af.

39. Teeth of the Sea - Your Mercury (Rocket recordings)
Postrock leeft doordat alles mag incluis trompetten, maar de groove voorop staat.

40. Yellow Swans - Going Places (Type)
Overdonderende noisescapes zetten vette punt achter hun bestaan.

41. Various Artists - We Are Only Riders Aka The Jeffrey Lee Pierce Sessions Project (Glitterhouse)
'Wat kan er mis gaan als je Nick Cave, Mark Lanegan, David Eugene Edwards, Crippled Black Phoenix e.a. de duistere wereld van Jeffrey Lee Pierce laat herinterpreteren?' 'Nada!'

# Einsturzende Neubauten - Strategies Against Architecture IV
Kan in geen elk genre of rijtje, maar dit overzicht herbergt in mijn ogen de beste periode van de Duiste industriele noise-pioniers.

Live
* Leonard Cohen - Sint-Pietersplein, Gent.
Gouden stem, gouden luchten en goud gezelschap.
* Howe Gelb & the Band of Gyspsies (incl. Raimundo Amador) - Teatro Lara, Madrid.
Mijn eerste echte Spaanse concert o.l.v. Americana-guru Howe Gelb.
* James Blackshaw/ Max Ochs/ Ben Hall - Poisson Rouge, New York.
Geweldige toko en meerdere lessen gitaargeschiedenis op 1 avond.
* Ufomammut - Yellowstock festival, Geel, Belgie.
Roadtrippend afzakken naar onze Italiaanse riff-meesters!

Er ging nogal wat tijd overheen totdat ik dit bij mekaar geraapt had, maar gelukkig komt dit alleen doordat het Spaanse leven me zeer goed bevalt. In de tussentijd (begon deze post eind dec. 2010) had Bardo Pond met hun geweldige nieuwe plaat met gemak een plekje bovenin bemachtigd, maar de 2 plakken vinyl arriveerden hier pas afgelopen week!

Op een geweldig (muzikaal) 2011 dan maar, als dat nog mag in februari...

Wonder op 7

2011-01-10T01:26:00.008+01:00

Eén van de hoogstgenoteerde (no. 7) zangers met gitaar in mijn 'beste albums van 2010'-lijst, in dit geval begeleidt door een tweede stem met gitaar (ookwel Emmet Kelly aka the Cairo Gang), is niet verrassend the Wonder Show of the World van Bonnie Prince Billy en eerder genoemde Cairo Gang!

Later deze week volgt de volledige lijst, maar deze wonderplaat wilde ik alvast vermelden. Bonnie voegt weer een aantal klassiekers aan zijn gigantische oeuvre toe; vooral de eerste 4 nummers komen mijns inziens hiervoor in aanmerking.

Hier een intieme live-registratie van numero 3 en 4 in een of andere basement in trendy Williamsburg, NY :

Deze plaat heeft heel wat zwoele dagen en nachten gevuld als begeleiding van mijn terraza-leven in my new home. Op verscheidene roadtrips kwam het openingsnummer (Troublesome Houses) spontaan naar boven drijven als ik weer een van de vele verlaten huizen aantrof in mijn nieuwe thuisprovincie Aragon.

Een van de laatste Troublesome houses die ik vond on the road :

Hopelijk is er tussen alle vertier alhier nog genoeg tijd om wat vaker mijn muziek en andere verhandelingen te delen in 2011.

Op (nog) betere tijden!

PS. Sorry, beetje traag deze dagen, moet Spaans studeren, maar lijst komt eraan, for whoever still cares!

Zomerplaat

2010-06-24T14:43:00.002+02:00

Mijn laatste zomer voorlopig in Nederland voordat ik eind augustus naar new hometown Zaragoza vertrek wordt ingeleid met de heerlijke lome tonen van americana-legenden Howe Gelb en zijn Spaanse kompanen, waaronder flamenco-gitarist Raimundo Amador :

UNEVEN LIGHT OF DAY. Howe Gelb & A Band of Gypsies [HQ] from eureka music on Vimeo.

My Hometown

2010-06-12T12:52:00.001+02:00

Het dak van de wereld

2010-05-19T02:23:00.004+02:00

Holy Matrimony

2010-03-05T00:07:00.005+01:00

Touched

NY

2010-01-31T17:13:00.013+01:00

I'm Honored

2010-01-09T21:18:00.023+01:00

Vereerd dat ik Vic Chesnutt mocht ontmoeten toen hij voor zijn North Star Deserter-tour de Effenaar in Eindhoven aandeed. Een krabbel op diezelfde plaat is mijn aandenken (veel meer zat er niet in door zijn onvermogen om zijn vingers te bewegen).

Over zijn dood zijn al vele mooie berichten geschreven (zie hier en hier), maar zijn muziek is hetgeen dat hem in leven hield en houdt!

Eerst wilde ik over de beste albums van 2009 schrijven en dan niet de XX's, Animal Collective's, Fever Ray's en Raekwon's, die bijna alle lijsten bevolkten, maar over muziek die me over een aantal jaar nog boeit en dat vraag ik me bij deze albums toch echt af!

Vic's zelfmoordpoging, coma en overlijden op eerste kerstdag, overschaduwde echter mijn (muzikale) universum. Deze beschrijving komt goed overeen met mijn gevoelens tijdens de afgelopen kerst.

Zijn twee platen At the Cut en Skitter on Take-off waren sowieso al hoog in mijn lijstje gekomen en elke opsomming van de beste albums van 2009 die ik tegenkom waar geen van beide bij staat, neem ik bij voorbaat al niet serieus. Beide zijn unieke ervaringen : de een met zwaar aangezette arrangementen begeleid door A Silver Mount Zion-leden en mede-oprichter van Fugazi Guy Picciotto, de ander minimaal en rauw geproduceerd door supporter Jonathan Richman (Lees hier een van Vic's laatste interviews waarin hij samen met Guy Picciotto en later alleen ingaat op de cruciale nummers van At the Cut en zijn eigen levensverhaal).

De 3 keer dat ik hem zag, in 2006 met de Undertow Orchestra, ten tijde van North Star Deserter in de Effenaar, Eindhoven en eind 2008 in Paradiso, waren allen intense ervaringen.

Zijn laatste concert op 5 december 2009 in de Central Presbyterian Church in Austin, Texas is zodoende nog intenser: zijn grommende en fluisterende uitvoeringen van de prijsnummers van At the Cut en North Star Deserter zijn live nog vele malen indrukwekkender!
Dit concert is via Archive.org gratis te downloaden.

Zijn persoonlijkheid wordt gemist, zijn muziek blijft mij en hopelijk met mij vele andere altijd vergezellen...

Vic (through my tears)

2009-12-25T13:48:00.006+01:00

i am a monster like Quasimoto
or Caliban, the natural man
"giving wild Ripostes to my reflection"
(paraphrase from W.H. Auden - THE DYER'S HAND)
one Ugly Morning in a rage
father threw an Apple into my Carapace
And like the Invisible Man directing traffic
i'd be Ineffective no matter How enthusiastic
amid The masses Frenzied participation
in This Mass of separation
appearance is Everything
So nothing Is how it seems
in Civilized society
It's called civility
i'm The phantom of the Opera
singing "Beauty and the Beast"
or Henry Darger's autobiography
and that Is curt clues to my Essence
planned Obsolescence
Appearance Is everything
so Nothing ishow it Seems
In a market economy
it's called Marketing

Not Exactly clawing my Way to Glory
nor Whimpering in The wind
but once Positively
teetering On the brink
of An all out Breakthrough
Sometimes clearheaded
sometimes a Doofus
Sometimes very cordial
and sometimes Aloof
i Am syruply optimistic One moment
and then Gravely Pessimistic the Next
irritable As a hornet Sometimes
Agreeable as it Gets
i'm Not a pagan
I don't worship Anything
not gods That don't exist
Nor the Sun which is Oblivious
i Love my Ancestors
but not Ritually
I don't blame Them or Praise them
for Anything that They passed along To me
and I don't Need stone altars
To help me hedge My bet
against the Looming Blackness
that Is what it is, it is What it is!

Wie-o-wie pakt die herfst?

2009-10-09T18:08:00.010+02:00

Six Organs of Admittance met zijn nieuwe Luminous Night heb ik uiteindelijk gekozen als album voor de maand oktober en past uitstekend bij de eerste tekenen van leven van de herfst afgewisseld met de laatste zomerse stralen. Deze plaat is 1 lange folk-drone-trip van uitzonderlijke klasse. Een geweldig emotioneel album (bijvoorbeeld de hartverscheurende tekst van Ursa Minor), versterkt door de gelaagdheid van de subliem gespeelde instrumentatie.

In inmiddels alweer ruim 4 jaar als blogger (en toch bijna al die tijd netjes begin van de maand een album gekozen!), heb ik nog nooit zo'n moeilijke keus gehad als deze maand met het kiezen van een album van de maand.
Er zijn de laatste tijd zoveel erg goeie platen gelekt dat ik er dit keer meer aandacht aan wilde besteden, dan alleen de cover en link onder 'Album vd Maand' te plaatsen.

Hier een opsomming van de platen die zeker in aanmerking kwamen de afgelopen weken :

Castanets - Texas Rose, the Thaw, and the Beasts

De zoveelste rake plaat van Ray Raposa. Wederom gevuld met hartverscheurende songs opgelardeerd met electronica en andersoortige erupties. 5e keer op rij wat mij betreft.

Black Heart Procession - Six

De dodenmarsen en moordballades van The Black Heart Procession zijn weer terug na lang weggeweest. Geweldige toevoeging op hun al indrukwekkende oeuvre.

Nick Cave & Warren Ellis - White Lunar

Beide vaandeldragers in de alternatieve muziekbeleving; Warren Ellis als frontman van live-sensatie Dirty Three en lid van The Bad Seeds en multitalent (muzikant en schrijver) Nick Cave.

Deze dubbel-cd behelst al hun samenwerkingen voor uiteenlopende films als The Proposition, The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford en The Road.

Vic Chesnutt - At the Cut

Met de terugkeer van Guy Picciotto en begeleidingsband A Silver Mount Zion kwamen de spanning en de songwriterskills weer helemaal terug. De waardige opvolger van North Star Deserter!

Do Make Say Think - Other Truths

Ook deze plaat groeide vanaf de eerste luisterbeurt tot een fascinerend rijke nachtelijke uurtjes-plaat met soms geniale wendingen.

en de platen van Magnolia Electric co, Soulsavers' Broken , Oneida's Rated O en Mount Eerie's Winds Poem zijn ook nog in aanmerking gekomen voor een plekje in de rechterkolom als album van de maand.

Sommige jaren hebben meer maanden nodig; zoveel is duidelijk!

(Als ik nog ff wacht streeft de nieuwe Om, 'God is Good', de boel voorbij dus nu snel posten!)

Little Titans

2009-09-28T23:28:00.001+02:00

God leeft in mijn hoofd. Zijn velden zijn er onmetelijk, zijn tuinen staan er vol schoone bloemen, die niet sterven, en statige vrouwen wandelen er naakt, vele duizenden. En de zon gaat er op en onder en schijnt laag en hoog en weer laag en 't eindeloze gebied is eindeloos 't zelfde en geen oogenblik gelijk. En breede rivieren stroomen er door met vele bochten en de zon schijnt er in en ze voeren 't licht naar de zee.
En aan de rivieren mijner gedachten zit ik stilletjes en genoeglijk en rook een steenen pijpje en voel de zon op mijn lijf schijnen en zie 't water stroomen, voortdurend stroomen naar 't onbekende.
En 't onbekende deert mij niet. En ik knik maar eens tegen de schoone vrouwen, die de bloemen plukken in mijn tuinen en hoor den wind ruischen door de hooge dennen, door de wouden der zekerheid, dat dit alles bestaat, omdat ik 't zoo verkies te denken. En ik ben dankbaar dat mij dit gegeven is. En in ootmoed pijp ik nog eens aan en voel mij God, de oneindigheid zelf.
Doelloos zit ik, Gods doel is de doelloosheid.

Vrees en Afschuw in Berlijn

2009-08-11T00:25:00.036+02:00

And that, I think, was the handle

—that sense of inevitable victory over the forces of Old and Evil.

Not in any mean or military sense;

we didn’t need that.

Our energy would simply prevail.

There was no point in fighting —on our side or theirs.

We had all the momentum;

we were riding the crest of a high and beautiful wave. . . .

De helft van 2009

2009-06-30T15:02:00.076+02:00

En we zijn weer op de helft van het jaar 2009.
Jemig, moet ik nu alweer 6 maanden samenvatten?

Hier is wat ik dit halve jaar op enigerlei moment koesterde :

1. Crippled Black Phoenix - The Resurrectionists/ Night Raiders
Collectief rond Electric Wizard Justin Greaves dat met dit dubbel-album hun voorlopige hoogtepunt bereikt. Geen noot teveel, ondanks zijn enorme lengte. De platenmaatschappj dacht er overigens anders over en knipte naar hartelust om er een enkel album van te maken. Het hele kunstwerk is het beste dat ik dit jaar hoorde!

2. Apse - Eras
Schrijven over muziek is soms vrijwel onmogelijk, deze mensen probeerden het. Als je daar niks mee kan moet je maar gewoon gaan luisteren, net als ik al vele malen deed en zal doen met dit voorzichtige meesterwerkje!

3. Mike Patton - A Perfect Place OST
Mike en ik deelden al de passie voor filmmuziek en in het bijzonder Ennio Morricone (zie de door Mike samengestelde dubbelcd op zijn Ipecac-label) en Angelo Badalamenti, maar nu heeft hij zelf zijn invloeden laten gelden en een heerlijke soundtrack afgeleverd.
MET het Mike Patton/ Ipecac - keurzegel!

4. Sunn O))) - Monoliths & Dimensions
DE RIFF uitgediept met behulp van Eyvind Kang en de zware bulgaarse stem van Attila van Mayhem en een veelvoud aan gasten. Iets minder zware kost dan voorheen.

5. Isis - Wavering Radiant
Misschien niet het nivo van Oceanic, toch weer een typisch goede Isis-plaat.
Bulldozert heerlijk over je heen. Extra credits voor waanzinnige vinylversie.

6. Oneida - Rated O
3 cd's vol met gruizige, onstuimige rommelende krautrock motoriek. Fenomenaal!

7. Pajo - Scream With Me
Gitzwarte folk-bewerkingen van een 9-tal ultieme misfits-songs.

8. Dälek - Gutter Tactics
Zwaar op de maag als altijd; glasharde industriele hiphop met nog hardere boodschappen.

9. Plaid - Heaven's Door
Uit het niets kwamen ze op de valreep van 2008 (ik hoorde hem pas een paar maanden later, dus vandaar pas in deze lijst) met deze Japanse soundtrack vol met heerlijke schuivende en rollende beats en synths.

10. Bardo Pond - Peri
Precies wat je van ze verwacht : een fantastische coherente set opgepoetste oudjes op de plaat slingeren...

11. Bill Callahan - Sometimes I Wish We Were an Eagle
Ietsje teruggeschoven richting zijn smog-tijd met wederom (erg) goeie songs.

12. Dinosaur Jr. - Farm
De reunie in optima forma. Nooit gedacht dat ze nog een plaat zouden afleveren die zo tussen hun beste van eind jaren '80 en begin jaren '90 zou passen. J. Mascis soleert er flink op los.

13. Sonic Youth - The Eternal
Alle historie verzamelt zich in dit geslaagde album; zelfs Kim's afsluitende epic 'Massage the History' is van grote klasse.

14. Tortoise - Beacons of Ancestorship
Eerste luisterbeurt in de stille, duistere nacht nabij Joshua Tree was overweldigend. Bijna alles blijft nog steeds al tikkend, zwevend, groovend overeind!

15. Bonnie 'Prince' Billy - Beware
Middelmaat voor Bonnie is nog steeds top in het genre.

16. VA - The Limits of Control OST
Jim Jarmusch mag lekker zijn eigen mix-cd maken en besloot er een geweldige cocktail van Boris, Earth, Sunn O))) afgewisseld met obscure en minder obscure Spaanse artiesten. En met Jim's eigen bandje Bad Rabbit voegt ie ook niet onverdienstelijk materiaal toe.

17. Antony & the Johnsons - The Crying Light
Nog theatraler en dramatischer dan zijn debuut.

18. Alasdair Roberts - Spoils
De schotse troubadour komt met een prachtig vervolg vol met zijn tijdloze folksongs.

DVD :
Grails - Acid Rain

Heruitgaves/ Live :
Om - Conference Live
Neil Young - Archives volume I
Mark Kozelek - Lost Verses Live
Mark Kozelek - Find Me, Ruben Olivares: Live in Spain
Leonard Cohen - Live in London

compilaties :
Nadja - Numbness

Veel is nog niet helemaal beklonken en ingezonken, zoals Magnolia Electric co.'s nieuwe album en nog veel meer. Ben benieuwd wat er verschuift, vernieuwd en veranderd over 6 maanden!

Lilly's Rose

2009-06-28T13:53:00.006+02:00

Frank Gehry ontwierp deze
Walt Disney Hall in Downtown LA voor Lilly, de weduwe van Walt.

(meer info hier)

Rusty America

2009-06-09T18:58:00.007+02:00

De teloorgang van de Amerikaanse auto-industrie is niet van deze tijd...

(foto's van reis naar Zuidwest Amerika mei 2009)

Wals met Ari

2009-03-23T11:57:00.011+01:00

Het moment waarop de soldaat zich niet meer kan buiten sluiten van alle traumatische oorlogs-ervaringen komt in de sublieme film 'Waltz with Bashir' op het moment dat hij in een verwoest hippodroom vol gewonde en gedode paarden zijn reflectie in de ogen van een stervend paard ziet.

Het verhaal behandelt de zoektocht van de regisseur/ hoofdpersoon/ ex-soldaat Ari Folman naar zijn eigen betrokkenheid bij en herinneringen aan de gruwelijke slachting in de Palestijnse kampen Sabra en Shatila. Door de 'documentaire' in oogverblindende animatie (met versterkende soundtrack) te brengen ontstaat erbij de kijker een zelfde afstandelijkheid als de regisseur met zijn eigen herinneringen/ ervaringen.

Net als de dissociatie van de soldaat en Folman kan de kijker zich door het gebruik van de animatie distantiëren van de realiteit. Maar net als de hoofdpersoon en de soldaat zullen wij ook de reis en de uitbarsting van de werkelijkheid niet kunnen ontlopen...

In de recensie van het NRC wordt de therapie die het maken van Waltz with Bashir voor Ari Folman was vergeleken met de uitleg die de Groningse bard/ dichter Jean Pierre Rawie ooit gaf over zijn gedicht Sterfbed, dat handelt over de dood van zijn vader. Dit gedicht wilde ik jullie niet onthouden :

Mijn vader sterft; als ik zijn hand vasthoud,

voel ik de botten door zijn huid heen steken.

Ik zoek naar woorden, maar hij kan niet spreken

en is bij elke ademtocht benauwd.

Dus schud ik kussens en verschik de deken,

waar hij met krachteloze hand in klauwt;

ik blijf zijn kind, al word ik eeuwen oud,

en blijf als kind voor eeuwig in gebreke.

Wij volgen éen voor éen hetzelfde pad,

en worden met dezelfde maat gemeten;

ik zie mijzelf nu bij zijn bed gezeten

zoals hij bij zijn eigen vader zat:

straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten

hoe machteloos ik hem heb liefgehad.

Een veel uitgebreider en erg sterke beschrijving/ ontcijfering van deze film bevindt zich hier.

And more Billy...

2009-02-05T17:48:00.003+01:00

Van de Drag City website nog meer info over de nieuwe

BILL CALLAHAN :

SOMETIMES I WISH WE
WERE AN EAGLE
LP/CD

1. Jim Cain
2. Eid Ma Clack Shaw
3. The Wind and The Dove
4. Rococo Zephyr
5. Too Many Birds
6. My Friend
7. All Thoughts Are Prey To Some Beast
8. Invocation of Ratiocination
9. Faith/Void

To be released on April 14, 2009

En dat klinkt allemaal als muziek in de oren met een paardje op de cover!

C'mon Billy

2009-01-25T19:29:00.006+01:00

Het is natuurlijk niet fraai om iemand zijn relatie te misgunnen, toch kon ik enige vreugde niet onderdrukken toen ik las dat Bill Callahan (ookwel smog) en zijn Joanna Newsom elkaars geliefden niet meer waren.
Bill jammert hopelijk zijn liedjes weer ouderwets aan mekaar op zijn nieuwe album Sometimes I Wish We Were An Eagle (op 14 april te verschijnen op Drag City).

Hier alvast een voorproefje wat ie gaf op het door Sydney Music fest :

En zoals Bill zingt : "I used to be darker, then I got lighter, then I got dark again"!

De Zwarte Lijst (2008)

2009-01-05T22:00:00.009+01:00

Allereerst Feliz 2009 (met paar kiekjes van the skies over Amsterdam ):

lijst van 2007

Sun Kil Moon - April
Deze plaat verwoordt en 'vergeluidt' het gevoel van verdriet, verloren liefde en herinneringen op zo'n intense en persoonlijke manier dat iedere andere plaat er dit jaar voor moest opschuiven in de rangorde. Een meesterwerk in de lijn van Songs:ohia's 'The Lioness', Smog's 'A River Ain't Too Much To Love' en Neil Young's 'After the Gold Rush'.
Ufomammut - Idolum
Ondanks het feit dat mijn oren na hun geweld(ad)ige concert in Het Burgerweeshuis in Deventer nog steeds niet hersteld zijn, blijft dit toch een schitterende duistere maalstroom van zware metalen. Met prachtige bijdrage van Rose Kemp op sfeervol hoogtepunt Ammonia. Het artwork van de vinylbox is 1 van de fraaiste ooit en samen met nr. 4 zeker de 2 mooiste van dit jaar!
Shearwater - Rook
En wederom klopt in mijn ogen alles aan deze plaat van Little Jonathan. Voorganger Palo Santo wordt geëvenaard en bij vlagen wordt Shearwater's universum zelfs nog uitgebreid.

Earth - The Bees Made Honey in the Lion's Skull
Machtige plaat die na lang wachten eindelijk op de prachtige 'bible'-vinyl-versie verscheen en nu helemaal op zijn plek valt. Dylan Carlson weeft met zijn web van meeslepende gitaarkronkels een juweeltje.
Portishead - Third
Na ruim een decennia nog zo voorop lopen en met een plaat komen die met gemak kan wedijveren met hun oude werk, getuigt van vakmanschap. De productie, zang en songs zijn van een originaliteit en klasse die zijn gelijke niet kent binnen de 'triphop. Gewoon weer een decennia koesteren en wie weet flikken ze het tegen die tijd nog een keer.
Grails - Doomsdayer's Holiday/ Take Refuge in Clean Living
3 op een rij! Ze zijn er weer en dit jaar zelfs met een ep en lp. Het is mij een raadsel hoe ze zoveel invloeden tot zo'n eigen geluid hebben kunnen maken, maar ze flikken het op elke plaat weer en bij vlagen nog beter dan voorheen.
Micah P Hinson - And the Red Empire Orchestra
Deze jongeman heeft een zwaar leven achter de rug en een paar goeie platen, maar op deze plaat klopt alles. Met een paar instant-singer-songwriter-klassiekers (When we Embraced, Throw the Stone) levert hij zijn beste album tot nu toe af.
Mount Eerie - Lost Wisdom/ Black Wooden Ceiling Opening/ Dawn
Minimale begeleiding en een pracht van een tweede stem (Julie Doiron) brengen op deze ultrakorte plaat het Phil Elverum-universum (Microphones) tot bloei...
De EP 'Black Wooden Ceiling Opening' is een full-band aangelegenheid en óf het nog neit genoeg was voegde hij daar Dawn aan toe, een boek+cd over zijn opname-tijd in een hutje in de duistere bossen van Noorwegen.
Bonnie 'Prince' Billy - Lie Down In The Light
Lichter en opgewekter dan ooit, maar ook dat gaat Will Oldham met gemak af. Hij bouw lekker verder aan een van de meest indrukwekkende liedjesschrijvers-oeuvres van onze huidige tijd. Absolute hoogtepunt You Want That Picture kan in de prijzenkast!
Castanets - City of Refuge / Dub Refuge
In een afgelegen motel in Nevada vertrouwde baardmans Ray Raposa deze 'vlucht'plaat aan de mensheid toe. Volgens King-Tubby recept kwam er een nog donkerder dub-tegenhanger achteraan. Uiteraard is 'City of Refuge' completer, maar de sfeer wordt op de dub-variant mooi doorgetrokken.
Irezumi - Endurance
Net zo gefascineerd als ik door Shackleton's tocht naar de Noordpool, komt deze 21-jarige Franse ambient-artiest met 'zijn' soundtrack. Op een aantal 'flaws' (lees: samples uit slechte bioscoopfilm) na, is dit toch een heerlijke sfeervolle ambientplaat.
Conor Oberst - s/t
Na het overgeproduceerde Cassadaga van s'man's band Bright Eyes werd het tijd om in een hutje in Mexico eens lekker ouderwets lol en muziek te maken. Meest aanstekelijke plaat van dit jaar.

Mogwai - The Hawk is Howling
Mijn schotse vrienden wordt nog wel eens verweten dat ze uit hetzelfde vaatje tappen. Ik kan daar alleen maar aan toevoegen dat datgeen wat ze tappen, met de jaren alleen maar beter wordt. Niks nieuws, wel weer perfect opgebouwde en uitgevoerde postrock!

Bon Iver - For Emma, Forever ago
Tja, kan ik hier nog over zeggen dat niet iedereen al gedaan heeft dit jaar. Een pracht-concert op End of the Road erbij en deze songs kwamen nog meer tot leven.

Sigur Ros - Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust
Teleurstellend vergeleken met voorgangers, maar toch nog ruim boven het maaiveld uit, onder andere door uitschieters Ara Batur en Festival.

Giant Sand - Provisions
Waarschijnlijk mijn favoriete band/artiest in het roadtrippin' americana-genre; Howe Gelb schopt weer laidback kont op dit gevarieerde werkje. Moest wedijveren met Calexico in dit genre en wint dat op punten. Mooie bijrollen van Neko Case en Isobell Campbell.
Alan Bishop & Richard Bishop - present The Brothers Unconnected
Deze gebroeders halen hun hele Sun City Girls-oeuvre door de akoestische mangel. Denk daarbij niet aan kabbelende acoustica, maar aan hilarische teksten en uitbundige versies van hun gouwe ouwe.
Hush Arbors - Hush Arbors
Uit de folk/americana-hoek komt deze mokerslag, mede door de prachtig in lagen opgebouwde muziek, niet in de minste plaats door toevoeging van electrische gitaar door zijn Six Organs of Admittance-maatje Ben Chasny op het nummer Follow Closely.
Boris - Smile
Met de plaat worden ze beter en coherenter. Alle elementen (punk/metal/shoegaze) worden omgesmolten in een knallende bak herrie!

Fuck Buttons - Street Horrrsing
Noise voor indie-nerds of Indie voor Noise-addicts. Noem het wat je wil, ik vind het allemaal prima klinken. Lekkere voortdenderende plaat!
Calexico - Carried to Dust
Samen met Giant Sand hielden ze de roadtrip-americana-vibe gaande in huize Bruno.Deze voegde er nog wat Mexicaanse romantiek aan toe.
Ø - Oleva
Mika Vainio, helft van Pan-sonic, heeft weer een wijdse, koude ambientplaat gemaakt dit jaar en ook die mag niet missen in deze lijst. Voor de late uurtjes!

Woods Family Creeps - s/t
Vanuit de freakfolk-corner kwam deze onverwachtse klap. Soms catchy, chaotisch, dan weer donkere psychedelica. En uiteindelijk een erg sterke kampvuur-plaat.
Bardo Pond - Batholith
Alles wat ze aanraken verandert in een of andere psychedelische substantie. En ik koester vrijwel elk album. More, more, more...
Woven Hand - Ten Stones
16 Horsepower kwam dit jaar met een geweldige live dubbelaar, maar die dingt niet mee, gelukkig roert David Eugene Edwards zijn ziel bij Woven Hand. En doet dat hier weer met overgave.
Grouper - Draggin a Dead Deer up the Hill
Langzaam kroop deze gruizige, verstilde plaat de afgelopen maanden mijn universum binnen en zie daar, duikt ie ook nog stiekem in mijn eindejaarslijst op.

Deze hebben er (net) niet voor gezorgd dat het meer dan een top 26 werd : Like a kind of Matador - Halfway to Dangerous, Madrugada - Madrugada, Matt Elliott - Howling Songs, Thalia Zedek Band - Liars and Prayers, 2562 - Aerials, Gang Gang Dance - Saint Dymphna.

Mijn opperste beste live-ervaringen van 2008 :

Mogwai, Rivierenhof Antwerpen.
Vic Chesnutt & A Silver Mount Zion, Paradiso.
Shearwater, End of The Road Dorset.
Ufomammut, Burgerweeshuis Deventer.
Neil Young, Hammersmith Apollo Londen.
Butthole Surfers, Melkweg.

En niet te vergeten de reissue van dit jaar :

Gas - Nah und Fern
Eindelijk Wolfgang Voigt's 4 unieke ambient-albums in een goedkoop doosje, smullen!

Thanks 2008!

HH

2008-12-16T20:32:00.009+01:00

Afgelopen weekend voor de eerste keer geroken aan Hamburg en dat smaakte naar meer...
Het leverde ook nog de volgende plaatjes op :

Gauw weer terug!
(Danke Liebe)

Voorproefje

2008-12-05T10:57:00.003+01:00

Voor iedereen die de eindejaars-lijstjes wil ontcijferen, hier is de uitleg van Yancey Strickler over die top 10's, die ik wel toepasselijk vond :

01 The Consensus Pick
The first choice sets the tone for the entire list. A critic can either go for the consensus top pick, which earn the trust of a reader, or could make a grand statement by choosing an unlikely number one. 95% of the time a critic will opt for the cultural product he likes that most other people like as well.

02 The Real Number One
I generally assume that the number two item on a Top Ten list is a writer's real number one, especially if it's something that's not especially familiar to the reader. It takes courage to put one's idiosyncratic tastes front and center; it's safer to tuck it in just a bit.

03 The One They Will No Longer Like Next Year
If any spot lends itself to listing something that a critic wants to like rather than actually likes, it's the third place. Maybe the critic likes the idea of the product more than the product itself. Maybe the critic thinks that the item gives him a certain amount of cultural capital to wield. In the movie world, this is known as The Foreign Film Slot.

04 The Disappointment
This is something that early on seemed like a potential number one, but that has not stood up well to repeated viewings/readings/listenings. Always avoid number four.

05 The Sentimental Favorite
Placed any higher and this would stick out as either pedestrian or foolhardy. Put here in the middle, it can instead be merely a curiosity. Number five is a good personality slot — you can tell a lot about a critic by what goes here.

06 Wish They Liked It More Than They Do
This is a retread of number four, only there were lower expectations going into it. There are good moments, but more than likely the critic is the only one who hears them.

07 The Popular Kid
The blockbuster/bestseller that the critic didn't completely dislike goes here, simply because it will give the reader a sense of comfort that will be needed through the final three.

08 The Token
Somewhere between number seven and number nine you'll get the token selection from a genre that a critic clearly has no business trafficking in. The token pick implies a much broader knowledge than actually exists. The token pick will almost always be laughed at by specialists in whatever genre, even if they too enjoy the product.

09 The Anonymous
It's here that the critic really shoves around his "heard it all" weight. Seemingly at random, a critic will pluck something from the abyss and declare it overlooked, then smugly sit back and admire his handiwork.

10 The Catch-All
Undoubtedly the preceding nine choices will omit some movement that the critic would be embarrassed to completely ignore, even if he did so during the previous year. To counteract that, the critic then arbitrarily chooses something that suggests that there could be 20 more items on the list that would be equally impressive and well-considered.

Mijn lijst zal hier hopelijk wederom niet aan voldoen, maar misschien pas ook ik dit keer in dit hokje van 'critics'!

Einde van de Weg 2008

2008-09-16T00:30:00.062+02:00

Vorig weekend kon, na maanden vooruitkijken, de reis naar het End of the Road-festival in Dorset eindelijk aanvangen. Na een nachtelijke rit naar Duinkerke, ontwaakte ik pas echt toen onze veerboot de 'White Cliffs of Dover' in het vizier kreeg. Door glooiend Engeland en inclusief een lunch-stop bij de Rose and Thistle in Camberley, kwamen we eind van de middag op het End of the Road-festivalterrein aan.

En daar bleek dat de hevige buien, die we onderweg troffen, het schitterend gelegen terrein goed modderig hadden gemaakt.

De camping met prachtig uitzicht was echter door het vele hoge gras nog uitermate geschikt voor onze quick-up tent (echt max. 2 minuten!). Even schuilen in de tent voor wat later bleek het laatste buitje van het weekend

en op naar het terrein en vooral naar de tussen de bomen en priëlen gesitueerde Garden Stage, waar we nog een paar nummers van Micah P. Hinson opvingen...

Hieronder volgen chronologisch mijn bevindingen van dit perfect georganiseerde festival, mede door de drank (allerlei cider, veel soorten bier, cocktails) en het voedsel (heerlijke pizza's, superontbijt, baby-ribs) van niet-festival-nivo.

Vrijdag

Micah P Hinson
De eerste kennismaking met de Garden Stage en de donkere stem van Micah waren super, maar toch te kort om een ordinair cijfer te geven...

Dirty Three - 9
Een van de vele 'meest' geanticipeerde optredens na de 2 superconcerten vorig jaar op hun eigen ATP. En dit was weer top-entertainment met comedian/violist Warren Ellis, Jim White (1 van de beste drummers ter wereld in mijn ogen) en bassist Mick Turner, die een meesterlijk samenspel neerlegden. Wederom (out of this-) wereld's!

American Music Club - 7
Een paar nummers verder en ondanks dat ik hun platen graag mag, kon dit me niet raken, kon ook mijn 'short-attention' festival-enthousiasme zijn dat AMC er op dat moment niet in ging.

Conor Oberst - 8.5
De Garden Stage was voor het eerste volledige avondconcert helemaal van Conor. die met geweldige liedjes van zijn nieuwe gelijknamige album mij liet wenen(Milk Thistle) en dansen (I don't want to die in the hospital). Heerlijk avondje.

Akron/ Family
We zagen een vlaag van percussie en fluitspelende mannen in witte pakken en dus te weinig om hier een oordeel over te velllen.

Dead Meadow - 8
Heerlijke stoner-jaren '70 gitaren die de rocker in me toch echt nodig had na een dag vol met vooral lieflijke folk en alt.country (mijn enige beetje minpunt op dit festival, maar dat wist ik vantevoren!).

Miserable Rich - 5
In een rumoerige Local, de op 2 na grootste tent (of op 1 na kleinste), kwam dit fluisterende folk-gezelschap totaal niet uit de verf.

Voldaan van alle eerste indrukken dook ik mijn toch wel frisse tentje in om de volgende dag met een prachtig uitzicht over de Engelse heuvels uit mijn tent te ontwaken op weg naar de eerste volledige EotR-dag:

Zaterdag

The Accidental - 5
Na een degelijk begin van de dag (lees: goed ontbijt met koffie) werden we langzaam wakker en dat kon prima met dit oersaaie drumloze gezelschap; 1 nummer kon, maar elk volgend nummer was er 1 teveel.

Devon Sproule
Erna met de eerste cider van de dag richting het prachtig aangeklede bos/park met op de achtergrond deze met zomerhoed getooide zangeres, ene oor in andere weer uit, maar niet storend.

THINGUMAJIG*SAW - 7.5
Vervolgens in de gezelligste en kleinste tent, The Bimble Inn, naar dit onversterkte duistere folk-gezelschap en dat was een goeie keus, erg intense band.

Bon Iver - 8.5
En weer naar de volgende artiest wiens plaat For Emma, forever ago ik al lange tijd koesterde; ondanks dat hij zijn intieme plaat live met een volledige band bracht, was dit een geweldig concert (dat ik afgelopen vrijdag in Paradiso nog in de herhaling mocht aanschouwen!).

British Sea Power - 5
BSP is vaste gast bij EOTR, maar wij zijn er langs gelopen en hebben zeker niet langer dan een tiental sekonden richting podium gekeken, dat is wat zo'n sterk bezet festival met je doet.

Low - 8
De volgende hoogvliegers waren onze mormonen van Low, en duidelijk was dat voorman Alan Sparhawk weer in 1 van zijn dalen zat, en ondanks dat de setlist geweldig was, werd ie er niet gelukkig van.
Uiteindelijk (einde gemist vanwege op tijd zijn voor onderstaande vertoning!) barstte dit uit in een aanval van aggressie van Alan, waarbij hij zijn gitaar met veel geweld het publiek in slingerde en er, wonder boven wonder, niemand geraakt was naar we later hoorden. Muzikaal toch weer van hoog nivo.

Sun Kil Moon - 7.5
Dan eindelijk de live-vertolking van mijn meest beluisterde album van 2008, April.
In en op het tweede podium, the Big Top, waren zijn unieke gitaarsound en geweldige stem gelukkig van de partij en het prijsnummer Tonight the Sky ook, helaas wel in een ingekorte versie. Iets te weinig van zijn laatste album om mijn hooggespannen verwachtingen waar te maken.

Two Gallants - 8
Deze twee heren uit Amerika bevolken mijn airwaves ook al ruime tijd en het was erg goed om deze nummers live nog rauwer en intenser door deze tent te horen galmen. Wat een songs hebben dit tweetal al in hun oeuvre, petje af!

Shearwater - 9
Snel naar de kleine warme Local om nog zo'n gekoesterde artiest te zien; En wat een subliem optreden, wat een stem, wat een instrumentarium en geweldig songmateriaal van hun laatste twee albums, Palo Santo en Rook. Een van mijn vele hoogtepunten! Ga dat zien als ze langskomen...

Volledig 'lam' geslagen na een dag vol geweldige muziek, heerlijke hoeveelheden drank en eten, kroop ik weer richting campsite, en vannacht zou ik het zeker niet meer koud krijgen!

Zondag

Eerst maar even geld regelen in naburig gelegen Shaftesbury, prachtig dorp in de heuvels van Dorset, alwaar we meteen maar onze innerlijke mens klaarstoomden voor de laatste dag End of the Road.

Kimya Dawson - 6.5
Terug in het zonnetje met deze vlotte tante niet te ver uit de buurt, werden we alweer lekker opgewarmd.

Jason Molina - 8.5
Zijn cowboy-outfit heeft ie inmiddels ingewisseld voor een strak pak, maar zijn hart zit nog vol met crossroads, winding paths, wolven en manen. En ondanks dat Jason, tevens voorman van Magnolia Electric Co, niet van oude nummers houdt, waarvan hij vandaag slechts 2 (No Moon on the Water en What comes after the Blues) in petto had, was zijn nieuwe materiaal weer hartverscheurend mooi...

Bob Log III - 7
Zijn vertoning heeft hem inmiddels een flinke hoeveelheid nieuwgierigen opgeleverd en voor een volle Big Top leverde hij een hilarische, maar muzikaal eentonige, voorstelling af.

Billy Childish - 8.5
Mijn verrassing van het festival, wat een sublieme bassist had deze punklegende meegenomen, de nieuwe Kim Deal in een verpleegsters-pakje. Billy en co ramden er een heerlijke punk-rock-indie-set met een vleugje Pixies doorheen en knalden eruit met een vlammende versie van Hendrix' Fire. Dit was precies wat ik nodig had om mezelf wakker te schudden!

Richard Hawley - 5
Gezapig en voorspelbaar, ondanks dat het vele engelsen duidelijk wel kon bekoren. Dit is totaal niet mijn ding.

Tindersticks - 8
Fantastisch om deze stem nu eindelijk eens live te zien en het songmateriaal werd, met behulp van het mini-orkest, prachtig vertolkd. Helaas geen All the Love, van hun oude-tijden-doen-herlevende nieuwe plaat The Hungry Saw.

Calexico 7.5
De Garden Stage-afsluiter kreeg anderhalf uur om het publiek met hun mexicaanse klanken en stoffige woestijnverhalen te verwarmen en dit lukte prima, aangezien hun nieuwe plaat Carried to Dust beduidend sterker materiaal bevat dan zijn voorgangers.

Daarna nog even zwerven, drinken, atmosfeer opsnuiven om als eindhalte neer te ploffen in de filmtent bij The King of Kong, een hilarisch documentaire over het World Record Donkey Kong. De laatste krachten sleurden mijn vermoeide lijf richting tent.

Toch zeker 1 van de betere festivals die ik de laatste jaren heb bijgewoond en ik kan nog steeds geen reden bedenken waarom ik er volgend jaar niet 'gewoon' weer bij ben!

Voor (nog meer) foto's : check hier!

Holy Grails!

2008-09-11T21:53:00.002+02:00

Oei ai, ik ben ervandoor maar niet voordat de nieuwe Gralen nog even een bommetje laten vallen in de vorm van dit nieuwe duistere werk genaamd Doomsdayer's Holiday (schrik niet van de cover!!!).

Als je nog sterkere maag hebt, probeer deze lugubere filmpjes es!

En als je dan nog niet bij mekaar op kan tellen dat het met de muziek, wederom bevolkt door Oosterse klanken, stoner baslijnen en Om-percussie, wel snor zit, is het ook best!

Ik ben weg naar onze westerburen voor het End of the Road-festival

Benieuwd hoe hoog de lat daar ligt.

De Vierde Weg

2008-09-06T00:40:00.002+02:00

~ * ~
You have no business to believe me.

I ask you to believe nothing that you cannot verify for yourself. . .

If you have not a critical mind, your visit here is useless.
G.I. Gurdjieff
~ * ~

Antwerp is Burning!

2008-09-03T10:53:00.021+02:00

Afgelopen weekend in een zonnig Antwerpen doorgebracht met m'n betere helft en vrienden, ook wel bloggers Miek, Narco Agent en Sakura Snow. Een fantastisch Bourgondisch weekend met als toetje het concert van Mogwai in de Rivierenhof, de plek waar 16 Horsepower hun laatste adem uitblies. En wat een plek: een groots opgezet park met prachtig bijbehorend openluchttheater!

Een welkome afwisseling met het Antwerpse 'centrum', want tijdens het weekend viel vooral de leegstand en het verval van de veelal 'beschermde' historische panden op :

In bijna alle straten was het contrast tussen opgeknapte en verwaarloosde panden erg groot.
Vreemd zaakje en bovenal zonde, omdat ik de kans klein schat dat ze nog gered konden worden en gezien de reeds aanwezige nieuwbouw, wordt het er vervolgens niet fraaier op.
(hier meer foto's)

Gelukkig waren er nog genoeg leuke restaurants/ café's/ terrassen over om de Belgische bieren en maaltijden langs te laten komen (is die croque-monsieur nou met de kaas bovenop of niet?).

Zondagavond was het tijd voor hoofddoel Mogwai in de open lucht en met vingers gekruisd (er was onweer voorspelt!) gingen we die kant op en gingen omgeven door bomen en gezellige belgen in het zonnetje (!!!) zitten om uiteindelijk alle weergoden samen met onze Schotse vrienden onder een oranje, brandende hemel te weerstaan.

Het nieuwe Mogwai-album The Hawk is Howling paste live prima tussen de vertrouwde geweldenaren (lees : Like Herod, Cody, We're No Here) van weleer.

Vooral in het tweede gedeelte ging het crescendo met (ook de wind zette kort en hevig aan tijdens het begin van) vierluik Like Herod/Batcat/ Helicon 2/ Cody en niet te vergeten afsluiter We're No Here dat het concert afsluitte met een door de bomen galmende gitaarfeedback-eruptie!

Setlist Mogwai:

The precipice
Friend of the night
I love you, I’m going to blow you up your school
Ithica
Scotland’s shame
Hunted by a freak
I’m Jim Morrison, I’m dead
Like Herod
Batcat (check live-video op YouTube)
Helicon 2
Cody
Thank you space expert
2 Rights make 1 wrong
We’re no here

Wat mij betreft volgend jaar die Rivierenhof in de gaten houden, prachtige locatie en ondanks dat Antwerpen 'in de fik' staat blijft het een leuke stad...

Half jaarcijfers

2008-08-11T10:59:00.031+02:00

Micah P Hinson - & the Red Empire Orchestra
Elke song is een levensles an sich en het hele album is zowel muzikaal als inhoudelijk van de aller-bovenste plank.

Ufomammut - Idolum
Duisterder dan ooit en veelzijdiger klonken ze nog nooit; de metershoge muren van gitaren en riffs zijn gebleven.

Conor Oberst - Conor Oberst & the Mystical Valley Band
zoveel lol en zoveel liedjesschrijvers-talent levert een heerlijke feel-goodplaat met aantal prachtige vertragende momenten op.

Calexico - Carried to Dust
Terug naar het Californisch-Mexicaanse verbond dat ze op eerdere platen als Black Light zo perfect illustreerden.

Kazuki Tomokawa - Blue Water, Red Water
Meest toegankelijke, maar daardoor niet minder typische Kazuki-plaat

Fuck Buttons - Street Horrrsing
Puike dansbare noise-krautrock

Nadja - The Bungled & the Botched
Vele releases verder, en eerlijkheidshalve ook heel wat herhalingsoefeningen verder, is dit toch weer een goed voorbeeld van de sublieme kracht van Nadja verspreid over 2 prachtig opgebouwde songs.

Portishead - Third
Lang genoeg gewacht met genoeg materiaal om hun debuut te evenaren

Sun Kil Moon - April
Toch wel de meest emotionele plaat voor mij van het jaar so far! De vele verwijzingen naar zijn overleden zus en het feit dat ik half Zuid-Afrika ben doorgereden met deze plaat helpt daarbij ook...

Boris - Smile
Boris slaagt er na Pink nog beter in om al hun invloeden (stoner, shoegaze, punk) in 1 vette vuist te ballen.

Ø - Oleva
De helft van Pan Sonic brauwt rustig in dub-vaarwater verder richting de idm

Shearwater - Rook
Overal vogeltjes die deze prachtplaat bevolken. "Little Jonathan" flikt het hem weer!

Irezumi - Endurance
Meest koude verstilde ambient-plaat van dit jaar, misschien omdat biosphere even op zijn berg zit.

Sigur Rós - Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust
Vrolijker en uitbundiger dan ooit, maar niet minder Sigur Ros.

Bardo Pond - Batholith
Altijd goed, altijd hoogwaardig, altijd meeslepend.

Bon Iver - For Emma, Forever ago
Veel mensen verstoppen zich in een hutje om een plaat te maken, maar weinig komen er met zo'n plaat vandaan...

Mount Eerie - Black Wooden Ceiling Opening
Ook zo'n hutbewoner die besloot om ook es met een band in de weer te gaan, supercombinatie!

Ga ook maar es een hut zoeken ergens en de natuur van mezelf leren kennen, om vervolgens na een zeer interressante levensles met een absolute bout-plaat op de proppen te komen...
Ach, verwoorden is niet mijn sterkste kant, maar genieten des te meer!

Ohsom

2008-07-22T20:57:00.003+02:00

Mijn favoriete strandfeest-met-kampvuur-album, alleen hoor ik zulk soorts nooit bij den strandtenten waar ik dan wel es ben

mmm...

misschien toch maar es een eigen beginnen waar we weer ouderwets van alles kunnen draaien; shows van de mannetjes van de radio, radio bergeijk, plaatjes van neil young, americana a la giant sand/will oldham/smog, of een ander gekke, maar goeie plaat in de ochtend, eind van de middag/begin van de avond wat aparte zooi erdoorheen als fuck buttons, zombie zombie (bovenstaande youtube-clip) of iets electronisch laidbacks als nieuwe portishead, nieuwe tricky, autechre, om dan later in de avond af en toe door te knallen met lekkere punk/metal via bad religion, shellac, isis, boris of wat dan ook. Zo nu en dan een avond doorhalen met zware dubtechno a la maurizio, pole, of lekkere drum n bass en combineren met werk als onderaan deze post van bong-ra. En dan lekker uitchillen tot in de laatste uurtjes op gek spul als biosphere, sunn o))) of een andere postrock-plaat voor de late uurtjes (the for carnation, lanterna).

mmm...

toch maar rap mijn eigen hangmatje weer es ophangen op mijn balkonnetje om dit te verwezenlijken, aangezien ik mijn eigen daadkracht niet al te hoog inschat!

Alhoewel die hangmat dat ook niet zal gaan vergemakkelijken

mmm

ik zet bovenstaande youtubeclip nog maar es op!

Vogeltjes lokken

2008-06-24T00:04:00.015+02:00

Ten tijde van hun vorige album Palo Santo raakte ik volledig in de ban van de stem en de teksten van Jonathan Meiburg, ookwel Shearwater, de betere helft van Okkervil River. Het werd zelfs mijn favoriete vocale album van 2006.

Vorig jaar kwam de 'expanded version' van deze klassieker, met een opnieuw gemixte versie en veel ander moois uit dezelfde sessies, en trof ik 'Little Johnny' (zoals Bill hem noemde) bij een geweldig optreden van mijn alltime favorite Bill Callahan/Smog (ATP) aan in een ondergeschikte rol als toetsenist.

Dit is 1 van die staaltjes van Palo Santo live :

De nieuwe plaat 'Rook', met de briljante vooruitgesnelde single 'Rooks', komt ook weer langzaam binnen en de teksten en geluiden zijn weer omgeven door mystiek en bovenal vogels :

Naast zijn muzikale beslommeringen is hij namelijk als vogelliefhebber vaak maanden aaneen op desolate plekken als de Galapagos en Falkland geweest om met zijn tentje tussen de vogels te denken, te observeren en te schrijven. Voor een aantal interressante filmpjes over de 'Rooks' van de Falkland-eilanden door de ogen van Ornitholoog Jonathan Meiburg, check hier!

Bizondere man, bizondere muziek, klein minpuntje weliswaar dat ze in het kielzog van Koudplee door de VS gaan toeren ipv de kleine zaaltjes van Europa te bewieroken. Maar deze plaat staat weer als de vogellokker op de hoes :

en daar kan ik voorlopig wel mee vooruit...

The For (reïn-)Carnation

2008-06-16T10:07:00.008+02:00

Lang geleden dat ik bij de eerste luisterbeurt zo overdonderd was door de 'sheer beauty' van een album als bij beluistering van het titelloze album uit 2000 van supergroep The For Carnation.

Toen ik dit stuk vinyl op ebay tegenkwam en erover begon te lezen, leek het me overduidelijk dat het in mijn straatje zou passen. Slint-voorman Brian McMahan die een vertraagde en verstilde Slint-variant doet samen met topmuzikanten van Tortoise e.a. klinkt mij letterlijk en figuurlijk als muziek in de oren.

En toen ik afgelopen zondagmiddag aan mijn eerste draaibeurt begon, was ik meteen verkocht; de vertrouwde stem van Slint, die ik al zolang koester, bovenop een briljant subtiel muzikaal bedje; de klasse druipt van deze plaat af !

Alhoewel ik begrijp dat niet iedereen dit kan behapstukken is het gesneden koek voor diegene die de rustige kant van Slint en de subtiliteit van Tortoise kunnen waarderen.

Die mensen zouden er goed aan doen dit is binnen te laten sijpelen!

Zes organen bespelen

2008-05-13T14:22:00.006+02:00

Elisa up in smoke

Bang ten

Mijn kijk op het geheel...

Na een lang zomers weekend toch in de Ekko belandt om, na het geweldige concert van Six Organs of Admittance in de bovenzaal van Paradiso vorig jaar, toch weer van de partij te zijn.

Het voorprogramma Roommate kon me niet bekoren en in de bar was het duidelijk beter toeven . Tegen tienen was dan eindelijk de hoofdact aan de beurt. Het verschil met vorig jaar was de toevoeging van een drummer en dit was mijns inziens niet altijd even suksesvol. Vorige keer had het meer impakt op me, wat niet wil wegnemen dat de songs en het gitaarspel van Ben Chasny en Elisa Ambrogio (Magik Markers) nog steeds staan als een psychedelisch huis...

Klauw Jongens Klauw

2008-05-06T10:31:00.007+02:00

Peter is (ook) terug.

Doe effe lekker gek voor de vrijheid

Zo, ik ben weer terug en zo is Peter te Bos en zijn kameraden.
3 weken door Zuid Afrika langs bergen en dalen (foto's volgen later) met in de auto o.a. de nieuwe Nick Cave Dig Lazarus Dig om vast voor het teleurstellende concert te oefenen van vorige week maandag. Het geluk was dat dit album niet al te lang duurde en de cd-r ook nog de nieuwe Claw Boys Claw kon bevatten en nog wat oude CBC-krakers als Weatherman en Rosie.

En dat reed toch beter.

Laten ze gisteren nou met de betere nummers van de nieuwe plaat en deze twee klassiekers beginnen op Bevrijdingspop Haarlem. De zwetende versie van Weatherman bracht me rechtstreeks terug naar de kustroute r44. Nick Cave was gauw vergeten toen Peter zijn mannen aanspoorde om vol gas te geven. Zijn humeur was opperbest en zijn fratsen zorgden in ieder geval voor een buitengwoon vermakelijk concert...

Rosie for a day

Op volle toeren

Peter 'Petje Af' te Bos.

Black Wooden Cab Ceiling Kil Moon

2008-04-03T18:39:00.010+02:00

Fraaie backseat-optredens van interressante muzikanten op de Black Cab Sessions - site, waar ze meestal in de intieme setting van een oude Londense taxi hun liedjes ten gehore brengen, met uiteraard voor mij het hoogtepunt Smog met River Guard, wat een tekst blijft dat toch over geestelijke vrijheid en wat niet al :

en nog een paar fraaie :

en tevens een van de mooiste nummers van het jaar wat mij betreft van een cd die deze maand het album van de maand moet delen met Bardo Pond, omdat ik die nooit wil buiten sluiten, als dank voor het openen van mijn ogen (ik wilde zeggen : 'voor een bepaalde stijl, maar denk dat ik gewoon laat bij : 'het openen van mijn ogen' Punt).

Sun Kil Moon - Tonight the Sky

Als deze twee topplaten er niet waren en de nieuwe Mount Eerie, voorheen Microphones, niet een ep/ 10" was geweest, dan wellicht had ie er zeker bij gemoeten, goeie derde dus!
Wel zeer de moeite waard, dit monster van de normaal zeer ingetogen Phil Elverum is genaamd Black Wooden Ceiling Opening.

Idolum

2008-03-25T11:10:00.019+01:00

Er komt een nieuwe Ufomammut op Supernatural Cat het label van italiaans kunstenaar Malleus.

Idolum is het Latijnse woord voor een schim/ spook of beeld/ idee. Hoe dit in het universum van Ufomammut te passen, moet je zelf maar bepalen. Hun vorige albums Godlike Snake, Snailking maar bovenal Lucifer's songs zorgden bij mij al voor apocalyptische verschijnselen. En als de voortekenen niet liegen en dat doen ze haast nooit anders waren het geen voortekenen.

Deze review bijvoorbeeld doet me het bloed, eh, water in de mond lopen. En dan heb ik het nog niet eens over de package/ art zelf. Zie hier!

Het ziet er naar uit dat dit een geweldig pakket wordt, dat lekker op me ligt te wachten als ik eind april vanuit zuidelijk Afrika terugkeer.

Nu eerst maar es mijn muziek op orde maken voor de roadtrip door zuid-Afrika over twee weekjes...

Silent waters

2008-02-29T18:58:00.004+01:00

The ballad of Frankie Lee and Judas Priest

And the Circus Leaves Town...

2008-02-08T19:13:00.001+01:00

Fosfor

2008-01-29T11:29:00.000+01:00

Phosphorescent- At Death, Proclamation

Een nieuwe link toegevoegd, Said the Gramophone, die claimt één van de eerste mp3-blogs te zijn, enfin...
Ik kwam er terecht, omdat er een stukje geschreven stond over 1 van de betere nummers van Phosphorescent's prima album 'Pride' van vorig jaar, en wel het nummer Cocaine Lights (en dat lijkt me een betere aanbeveling).

Kampioenenbal 2007

2008-01-15T18:25:00.000+01:00

Allround (algemeen klassement):
01 Vic Chesnutt - North Star Deserter (Constellation)
Geweldige samenwerking met Silver Mt Zion-zooitje en Vic in topvorm!
02 Magnolia electric co - Sojourner box (Secretly Canadian)
Zoveel moois (4cd's en 1 dvd) met weinig tot geen missers.
03 Mouthus - Saw a Halo (Load)
Eindelijk hebben ze hun experiment/noise-geluid in liedjes gevat (Pitchfork-review was spot-on!).
03 PJ Harvey - White Chalk (Island)
Net zo'n gewaagde en geslaagde plaat als de andere nr.3!

04 Six Organs Of Admittance - Shelter From The Ash (Drag City)
05 Radiohead - In Rainbows (Self released)
06 Kiss the Anus of a Black cat - An Interlude to the Outermost ((k-raa-k)³)
07 Two gallants - Two gallants (Saddle Creek)
08 Shellac - Excellent Italian Greyhound (Touch and Go)
09 Einsturzend Neubauten - Alles wieder offen (Potomak)
10 Low - Drums and Guns (Sub Pop)
Net niet:
Modest Mouse - We Were Dead Before the Ship Even Sank, A Whisper In The Noise - Dry Land, Cocorosie - The Adventures of Ghosthorse and Stillborn, Pinback - Autumn of the Seraphs, Spoon - Gagagaga, Okkervil River - The Stage Names, Do Make Say Think - You You're a History in Rust, Battles - Mirrored

500m (harde jongens):
01 OM - Pilgrimage (Southern Lord)
Perfect stuk stoner-vinyl!
02 Electric Wizard - Witchcult Today (Rise Above)
03 Morkobot - Mostro (Supernatural Cat)
Net naast podium :
Wooden Shjips - Wooden Shjips, The Young Gods - Super Ready Fragmente, Jesu - Conqueror, Qui - Love's Miracle

1000m (elektronisch):
01 Stendeck - Faces (Geska)
De beat-electro-trip die dit jaar zijn hartslag gaf.
02 World's End Girlfriend - Hurtbreak Wonderland (Human Highway)
03 Scorn - Stealth (Ad Noiseam)
Net naast het podium : Monolake - Interstate, Port-royal - Afraid to Dance, Bola - Kroungrine, Mikkel Metal - Brone and Wait

1500m (praters):
01 Sole and the Skyrider band (Anticon)
Hier mijn eerdere lofzang.
02 Dälek - Abandoned Language (Ipecac)
03 Sage Francis - Human the Death Dance (Epitaph)

5000m (troubadours):
01 Whip - Blues for Lovers (Zeal)
Eerder zei ik dit.
02 Bill Callahan - Woke On A Whaleheart (Drag City)
03 Devendra Banhart - Smokey Rolls Down Thunder Mountain (XL)
Net naast het podium :
Dawn McCarthy and Bonny Billy, Castanets - In the Vines, Thurston Moore - Trees Outside the Academy, Phosphorescent - Pride, Eddie Vedder - Into the Wild, Wooden Wand - James & the Quiet, Peter Case - Let Us Now Praise Sleepy John, Howe Gelb - Upside Down Home, Neil Young - Chrome Dreams II

10.000m (Middle space):
01 Tarentel - Ghetto Beats on the Surface of the Sun vol. 1-4 (Music Fellowship)
Een heleboel spacey muziek (4 platen of dubbelcd), super-slaap-sluimer-stand-plaat!
02 Grails - Burning Off Impurities (Temporary Residence)
03 Soulsavers - Its Not How Far You Fall Its the Way You Land (V2)

elfstedentocht(Lost):
01 Murcof - Cosmos (Leaf)
Diepste ambient plaat van 2007, om je in te verliezen!
02 Dopplereffekt - Calabi Yau Space (Rephlex)
03 Sigur Ròs - Hvarf-Heim (Geffen)
Net naast het podium :
Fridge - the Sun, Eluvium - Copia

Tja, wat kan ik zeggen; dat het ondanks mijn continue speurtocht naar nieuw materiaal (hetzij digitaal, zwart goud of zilveren schijfjes) onmogelijk is gebleken om alles te luisteren.

Zo kwam ik afgelopen week via collega NarcoAgent bij Mammal's Lonesome Drifter (Animal Disguise) uit en deze glijdt erin als zoete koek, echter toch te laat om nog mee te dingen. En zo zal ik er wel meer gemist hebben (aan/op-vullingen zijn van harte welkom!!), maar diegene die het wel gehaald hebben hebben mijn jaar gekleurd en een geluid gegeven.

Een schitterend 2008 aan een ieder die het einde van dit verhaaltje heeft gehaald en de rest even zozeer...

Planet of the Apes

2008-01-10T00:18:00.000+01:00

and the start of an old day

(2007-wannahaves coming up...)

Rabbit in the Moon

2007-12-18T14:31:00.000+01:00

De maan achtervolgt, of liever schijnt me bij, op mijn roadtrips laatste tijd en zo ook op de nachtelijke tochten van en naar het State X - New Forms Festival in Den Haag.
Hier een kort beeldverslag, later meer over meesleepende Kiss the anus of a black cat (excusez le mot!), een geweldige Scout Niblett, de ferme handdruk van Michael Gira, de geluidsterreur van Sunn O))), Aphex Twin en Killl en nog wat meer...

And now I got to move on (van Oosterpark naar Westerpark om precies te zijn)

goeie dark days...

Hart-ver-scheurend

2007-11-19T21:40:00.000+01:00

Na een van de meest scheurende koncerten van dit jaar volgte een van de meest verscheurende plaat en dan nu een van de meest hartverscheurende videoclips van afgelopen tijd :

Sole & the Skyrider band

2007-11-04T14:29:00.000+01:00

De diepste, soulvolste, rijkste hiphop-plaat sinds GZA/Genius' Liquid Swords (die overigens integraal live wordt nagespeeld) komt van Anticon-artiest Sole en zijn nieuwe 'solemates' the Skyrider Band.

Deze titelloze plaat kwam tot stand nadat Sole op tour electronisch muzikant en dub bassist Bud Berning ontmoette, die solo onder de naam Skyrider werkte. Sole was zo geintrigeerd door Bud's sound, dat ie later besloot samen met Bud en twee van zijn vrienden, die de Skyrider Band aanvulden, muziek te gaan maken.

Bud Berning zijn interresse voor electronica en computers begon pas na een ongeluk in Mexico city, waarbij hij in een coma en later in een rolstoel terecht kwam. De twee muzikanten die Bud voor zijn Skyrider band recruteerde waren de uit Tennessee afkomstige John Wagner en getraind ethnomuzikant William Ryan Fritch, die hun eigen muzikale invloeden inbrachten.

Na een aantal sessies besloot Sole de 3 Skyriders naar Flagstaff, Arizona te halen om in zijn studio (op 2500 meter gelegen aan de voet van een berg met een ruime tuin eromheen en de woestijn aan hun voeten) gezamenlijk een album op te nemen. Hier ontwikkelden Sole & the Skyrider Band de sound die ze voor ogen hadden.

Deze plaat is zo barstensvol met geweldige lyrics, dat ik hem na meerdere malen toch echt op eenzame hoogte, samen met Liquid Swords moet neerplanten, zoveel zinnen die blijven hangen, tijden nadat je de song al kwijt bent, totdat ze rondzingen en een deel van waar ik voor sta ga uitmaken. Het voordeel dat GZA-Genius' meesterwerk heeft is de jaren die het aan herinneringen met zich meedraagt. Muzikaal kan ik het al bijna niet meer verantwoorden om de ene beter te vinden dan de andere. Sole haalt het beste qua teksten en raps uit zichzelf, aangevuld met de Skyrider band, die gebruik maakt van banjo's, glockenspiel, saxophone, organ, slide gitaar, klarinet en wat maar nodig om deze plaat zijn geweldige organische geluid te geven. Dit was de missing link in Sole's werk tot nu toe. Ook de productie van Alias wil ik niet ongemoeid laten, want die levert met deze plaat ook zijn beste produktie af.

A hundred light years and running, the universe is shrinking, how do you feel when your meteor is crashing!
A hundred light years and running, everyone you know is on a tiny blue dot dissappearing off into the darkness...

Als (gelukkige) vinyl-liefhebber kan ik zeggen dat kant B (van 4)het summum is van deze plaat en vooral het trio A hundred light years and running, The Shipwreckers en Sound of head on concrete boezemt angst in van zijn sublieme weelde.

Welcome to the Ocean let the champagne fill your lungs the shipwreckers name is only remembered by the sea

Ondanks alle geweldige releases dit jaar, moet het heel vreemd lopen moet deze plaat niet verrassend hoog eindigen in mijn eindejaars-lijstje (zo lang is het niet meer!) en wie weet voor het podium, maar dan....

In paradise... wars are invented by our fathers
In paradise... wars are invented by our brothers
In paradise... wars are invented by our leaders
In paradise... wars are prevented by our mothers

TRACK LISTING
1. A Sad Day For Investors
2. Ghost Assassinating Other Ghosts
3. Nothing Is Free
4. The Bridges, Let Us Down
5. A Hundred Light Years And Running
6. The Shipwreckers
7. Sound Of Head On Concrete
8. Magnum
9. The Bones Of My Pets
10. In Paradise
11. One Egg Short Of The Omelette
12. On Cavalry
13. Stupid Things Implode On Themselves

Guilt by Association

2007-10-31T23:43:00.000+01:00

True Troubadour

2007-10-26T18:46:00.000+02:00

Peter Case loopt s'nachts door de straten van LA en rijgt als een ware troubadour een aantal liedjes van zijn nieuwe prachtplaat Let Us Now Praise Sleepy John aan elkaar(mijn vorige album van de maand).

2007-10-19T19:14:00.000+02:00

Zo, een middagje de cd-speler op volle toeren met mijn laatste geschenk van mijn beste vriend in de wijk, mr. postman, doorgebracht en dit lijkt toch wel een van de betere orders van mijn jaar. Gedaan bij Aquarius Records, die een erg toffe collectie aanbieden (ik begrijp nooit waarom een aanbieding een aanbieding is en we ook praten over een kwestie van vraag en aanbod, dan zou alles toch gewoon 'in de aanbieding' moeten zijn? rare mensen die mensen!).

Voor 9,80 postage en in totaal 54,74 dollars (maakt 38, 29 in euros, 12,79 per cd) kreeg ik 3 mooie gelimiteerde oplages binnen, en ze zin mij nu al alledrie even lief :

Spoon - Telephono / Soft Effects ep

(Matador 1996/1997, Merge 2006)

Spoon - The Government Darling

Puike rocktijd van Spoon met geweldige nummers, ergens tussen McLusky en Nirvana en Sebadoh in, mooi verpakte 2 losse cd's.

Sebadoh - The Freed Man (Homestead 1989, Domino 2007)

Sebadoh - Healthy Sick

Reissue van hun in hele kleine oplage uitgebracht materiaal, maar liefst 52 nummers en we horen al de geweldige lou bovendrijven, een lo-fi meesterwerkje. Mooi kartonnen pakje met cd erin.

Wooden Shjips - Wooden Shjips (Holy Mountain 2007)

Wooden Shjips - We Ask You To Ride

Mijn album van de maand oktober; heerlijk zwangere jaren zeventig Doors-achtige bassen, zwierige keyboards en snerpende gitaren, heerlikke hippiekrautrock.

Rock on in the free weekend!

Toch maar vastleggen...

2007-10-07T01:48:00.000+02:00

om niet iemand achter te laten met de onmogelijke taak (en dat is het voor mij ook) om de 3 nummers op mijn begrafenis te kiezen maak ik toch maar een momentopname :

Bruce Springsteen - Reason to Believe

check een live versie uit 1985 (en tevens 1 vande beste live-versies, maar of het de plaat-versie overtreft durf ik niet te zeggen) :

Pearl Jam - Black

check de unplugged-versie :

If you ask me one of the most emotional vocals performances ever!

John Frusciante - The Will to Death

check een live-versie, alhoewel ik de lp-versie de beste vind :

And they’re thought to be lies

But we saw them

We looked right in their eyes

Right at them

Pinning space to the world

We’re slaughtered

Not a sound to be heard

We’re awful

And have you seen

How they run

Out of gas

They beat the pain

They sing in the rain

Endless and formless

They fly to the end

And back to the

Beginning again

Have you put them aside

Your crazy thoughts and dreams

No they’re a part of me

And they all mean one thing

The will to death is what keeps me alive

It’s one step away

Limitations are set

Only then can we go all the way

And have you seen how the cars when they pass

They come your way

Then they’re speeding away

Coming to you and then going away

But for them nothing changed

Allenig

2007-10-06T00:33:00.000+02:00

(courtesy of cool animation site Dreamlabs)

“Ulver - Solitude”

Yow!

2007-09-29T13:33:00.000+02:00

Hij leeft nog, de legendarische frontman David Yow van Jesus Lizard, heeft weer een bandje(Qui) gevonden en is weer aan het toeren. Kijk maar uit!

Eind november doet ie zelfs Paradiso aan en ik ben daar zeker bij!

(Met zeer veel dank aan Narco Agent)

Outskirts

2007-09-27T23:35:00.000+02:00

on the raggly wooded outskirts of the city/ where the ancient elevators store the grain/

and the long lake boats that used to haul the metal/ are in the dock and rusting with the rain/

there's a maritime supply beneath the skyway/ my father took me there to buy a rope/

the store is dark and jammed with all you needed/ on a journey bound for the Cape of Good Hope/

I'll seek my fortune in the wide world/ I'll take my chances out there in the cold/

Come what may I'll be OK/ I'll find a stretch of open road/

(Van het Album van mijn september van Peter Case genaamd Let Us Now Praise Sleepy John zijn dit de beginregels van instant 'On the Road'-klassieker The Open Road Song)

dit de nieuwste clip van Weird Beard Bonnie Prinsje B. en dat is zoals altijd weer een plaatje :

The Weekend starts Here

Robodock 2007

2007-09-25T15:47:00.001+02:00

Afgelopen zaterdag, 2 jaar na mijn eerste Robodock-ervaring, toch maar mijn zeemans-pet opgezet en het pontje richting NDSM genomen om te kijken hoe het doorgaans verlaten en door mij geliefde stukje Amsterdam Noord er voor de gelegenheid bij lag. Bijna aangekomen zag ik de Stubnitz al liggen, een Oost-Duits transportschip dat nu omgebouwd is als 'partyship' inclusief concertpodium in de laadruimte gerund door krakende, anarchistische duitsers.

Nog maar net op het terrein bleek al dat ze het terrein volledig omgebouwd hadden tot een futuristische, metalen wereld vol vuur, lawaai en metaal, en daar hou ik dus wel van.

Alles wat robot is had zijn weg gevonden naar de NDSM-werf : een robot-drummer,

een vuurspuwend robot-paard, vele installaties, de een nog bizarder dan de ander en natuurlijk : The Serpent Mother

Met zijn 50 meter was dit een indrukwekkend schouwspel, en niet te vergeten lekker warm!

Uiteindelijk eindigde de avond, na vele omzwervingen, op het bovendek van de Stubnitz tussen de bewoners/ bevaarders met een geweldig uitzicht op het dok waar de Grand Finale plaatsvond, met vele oorverdovende knallen, kruipende en rijdende robotten, waaronder een gigantisch kanon dat alle stellingen omver 'blies', molens van vuur en alles wat je je maar kan wensen op metalen geweld-gebied.

Erna zakten we af naar de ruimtes onderin de boot, waar The Low Frequency in Stereo in een geweldige industriele setting de boot met hun stoner-shoegazende-postrock-gitaarexercisies tot op het randje van zinken bracht :

Hiervan bijgekomen ging ik, inmiddels zo allenig als een zeeman betaamd, terug naar het festival-terrein om me te mengen tussen de die-hards die de hollandse jungle-goden van Bong-Ra een hart en vele danspasjes onder de riem kwamen steken. Geweldige afsluiter van een fascinerende en lange avond!

En met deze knal(ler) eindigde Bong-Ra :

“Jahba - Warpigz VIP”

Ween is lek

2007-09-18T11:44:00.000+02:00

Voor wie niet kan wachten (like me) is hier de nieuwe verrassing van WEEN :

try it (weggehaald, maar hier nog als torrent te krijgen)

Picturas del fin de semana

2007-09-17T01:32:00.000+02:00

Cash hurts

2007-09-15T00:36:00.000+02:00

The First shall be last :

And the Last shall be First :

My Faith in Hiphop

2007-09-07T16:01:00.000+02:00

“Buck65 - Roses & Bluejays”

Stay cool forever!

Smokey Rolls Down Thunder Canyon

2007-08-31T15:02:00.000+02:00

Devendra Banhart is terug en heeft weer een ster aan zijn magische universum toegevoegd :

probeer voor uzelf

tracklist:
1. Cristobal
2. So Long Old Bean
3. Samba Vexillographica
4. Seahorse
5. Bad Girl
6. Seaside
7. Shabop Shalom
8. Tonada Yanomaminista
9. Rosa
10. Saved
11. Lover
12. Carmencita
13. Other Woman, The
14. Freely
15. I Remember
16. My Dearest Friend

Recorded in Topanga Canyon, the 70s enclave in the LA hills where Neil Young, Joni Mitchell, Stephen Stills etc all decamped to play guitar in each other's back yards. That laidback spirit fills this album; a retro exercise perhaps, but the songs are strong enough to make it feel relevant in 2007. It's got that feeling of a band hanging out, living and breathing the songs, and seeing where they can take them.

The immediate winner is Seahorse, a three-part epic that rolls from an acoustic opening to take in touches of The Doors, Dave Brubeck, The Stranglers' Golden Brown, Wild Wood-era Paul Weller etc, all with his Marc Bolan-ish vibrato over the top; feels like a lost classic that's going to storm live. Kind of fitting that it's about reincarnation with so many references tucked in.

Tonada Yanomaminista is a triumphant, summery singalong, almost breathless at 2:53; Bad Girl is as mellow as Fleetwood Mac's Albatross; Seaside a moving piano ode to er, the seaside; Latin flavours come out on Samba Vexillographica, Carmencita and Rosa; Shabop Shalom and So Long Old Bean fun songs that break up the fragile romance of My Dearest Friend and I Remember.

oei ai, lowlands was al een heerlijk voorproefje en hier blijkt dat ie dat gevoel ook op de plaat heeft gekregen. Ik doe de gordijntjes dicht en schilder mijn eigen zomer met Devendra's kleurige klanken. En hier het prijsnummertje :
“Seahorse”

Diep, laag en smerig

2007-08-21T14:57:00.000+02:00

Och toch, na vele jaren afwezigheid (waarom, mijn god, waarom?) eindelijk weer mijn narreschoentjes aangetrokken richting de polder op de vertrouwde donderdagavond en op het vertrouwde plekje tussen de gootjes (was het nou camping 3 of 4?? ze lijken allemaal op elkaar) de geleende tent binnenstebuiten opgezet.
Met een programma om je middelvingers bij af te likken en een partner in crime die de pure onversneden lage lol niet schuwt :

kon dit niet anders dan goed komen.
Totaal ondergeschikt, maar niet onbelangrijk, traden er dit weekend wat bandjes en muzikanten op. Ik ga proberen mijn nauwelijks bestaande memorie aan te spreken en al deze muzak op een rijtje te zetten. Vergeet niet dat dit alles voornamelijk een persoonlijke ervaring was en waarschijnlijk meer gerelateerd aan mijn toestand dan de daadwerkelijke optredens.
Aangezien de VPRO er in mijn ogen al helemaal niks van bakt, link ik die recensies er maar bij (om zo toch meerdere meningen naast elkaar te zetten, mijne blijft ten aller tijde leidend uiteraard):

Dag van de Vrijheid

Battles (VPRO 3voor12 gaf 7,5): Na een relatief stille nacht begon de dag met een voorzichtig indrinken en wat niet meer nodig 'to get things started'. Langzaam en aangedaan door zoveel herkenning verkenden we de campings om tot rust te komen bij een smakeloos ingericht beekje. Even later durfden we de stap naar het terrein te wagen en hupsakee in de Bravo faliekant vooraan. Hier stond voormalig Helmet en huidig Tomahawk-drummer John Stanier ons instrumentaal te woord. Ingewikkeld doen ging veelal ten koste van het pure knalwerk waar we zo van houden, maar als opener toch geen slecht begin. Ietwat lastig inkomen misschien!
Bruno geeft 6,5

Devendra Banhart (VPRO 3voor12 gaf 4): En het gelukte ons ook nog om bij mijn grote hippie-goeroe devendra terecht te komen en dat was geen kattepis, eerst van heel dichtbij verwonderd zitten kijken wat er allemaal uit s'man's baard rolde, besloten we de ruimte aan de zijkant op te zoeken om het concert al dansend en rollend, precies zoals Devendra zijn sekte het liefst ziet, te volbrengen. Absolute hoogtepunt in de set was 'Long-Haired Child' met zijn magische tekst en mijn danspasjes waren niet van de lucht!
Bruno geeft 8,5

Noisia/Pendulum ((VPRO naar bed) : niet voor niks zet ik neerlands trots op drum 'n' bass-gebied naast de absolute top uit Londen, want beiden brachtten de Bravo in vervoering en mijn voetjes hebben een paar uur de grond niet geraakt. Dit is wat ik een dansfeestje noem!
Bruno geeft beide 8

Zatterdag

Laurent Garnier (VPRO 3voor12 gaf 7) : Nadat we ons samenzijn hadden aangevuld met meerdere vrinden die we bij de ingang binnengeloodst hadden door met naald en draad tot 6 keer toe naar binnen en buiten te gaan, gingen we richting de Bravo alwaar techno-godheid 'Laurens Scharnier' op ons stond te wachten en deze knalde er na een moeizaam begin op los!
Techno in de middag vind ik altijd prachtig...
Bruno geeft 7

Interpol (VPRO 3voor12 gaf 7,5) : vanaf het 'strandje' tussen de levensgrote buddha en de drank met een direct lijntje tot in de Grolsch-tent, is dit waarschijnlijk het enige cijfer dat ik met 3voor12 overeenkom, maar dan wel met de opmerking dat de opener van de nieuwe plaat genaamd 'Pioneer to the Falls' live nog sensationeler en nog meer kippenvel opleverde dan het op plaat al deed. De oudere nummers gingen er bij mij in als roomboter, en de schitterende hollandse luchten boven hun tent waren het decor wat Interpol verdiende.
Bruno geeft 7,5

Kaiser Chiefs aka KC & the sunshine band (VPRO 3voor12 gaf 8) : Tja, overschatte engelse rotzooi, bestaat er nog een engels band die niet gehyped wordt? Heb alle fans lastig gevallen met de vraag of het KC & the Sunshine Band was, omdat er een grote neon 'KC'op podium stond en ik groot fan van 'Walking on Sunshine' ben en deze zou op deze dag niet misstaan.
Bruno geeft 5,5 (onvoldoende krijgt niemand!)

Anthony Rother?, Dave Clarke presents? (VPRO naar bed) : Na KC weer naar de Bravo om de techno-avond van Dave Clarke te aanschouwen en ik kon niet meer achterhalen wie wat en wanneer draaide , maar het schalde heerlijk door de tent en over het terrein. Laat Dave Clarke zijn talenten en kennersoog maar schuiven.
Bruno geeft 7,5

Sunnday

Nine Inch Nails (VPRO 3voor12 gaf 7) : de eerste dag waarop ik ff bij de les moest blijven, wat al meteen misging natuurlijk. Maar desalniettemin toch op tijd vooraan bij NIN en dit was binnen paar nummers al gerechtvaardigd. Uitermate straffe zet met puike industrial electronica werk en de setlist was ook om je varkensvingers bij af te likken. Helaas moest ik vlak voor einde weg om indie-helden Sonic Youth te aanschouwen...
Bruno geeft 8

Sonic Youth (VPRO 3voor12 gaf 8) : tja, de grondleggers van alles wat vergeten is om zijn gitaar te stemmen en toch wil rocken als een god. Kim Gordon was in topvorm en ondanks dat het nieuwe werk van 'Rather Ripped' zich bij lange na niet kan meten met het oudere werk, blijft het een prachtig schouwspel om Kim rond te zien tollen terwijl Thurston zijn gitaar aanzwengelt.
Bruno geeft 7

Motorhead (VPRO 3voor12 gaf 9) : na het eeuwige drankdolen liepen we langs het water en besloten de overvolle boot op te springen om naar de rust van de sauna/yoga overkant te ervaren en toen we ons ietwat moeizaam neervleiden tussen de halfnaakte en naakte mensen met hoogstens 1 badhanddoekske hoorden we Lemmy en zijn makkers over het water galmen, zo had Lemmy het zelf ook gewild.
Bruno geeft ook 9 voor de gehele entourage

Arcade Fire (VPRO 3voor12 gaf 8,5) : na wat horten en stoten vonden we de alpha weer terug waar die stond en aangezien we dachten dat Tool ging beginnen spoedden we ons richting The Pit, om er achter te komen dat de kerkdienst van de Arcade fire in volle gang was en dit was toch wel de beste kerkdienst die ik ooit bijwoonde, okee, dat zegt letterlijk niks, maar toch!
Het podium vol met gezellige mensen die hun hart en ziel en zaligheid voor onze voeten gooiden, dat laat mij dus niet koud.
Bruno geeft 8

Tool (VPRO 3voor12 gaf 5!!!) : hier zouden mensen voor thuisblijven, maar dan mis je alles. Woorden schieten te kort bij een concert dat zo perfect in mekaar steekt en Maynard blijkt zijn keelontsteking onder controle, want ik merkte er weinig van. Die visuals, die lasershow, dat retestrakke geluid, er is gewoon geen liveband die dit kan neerzetten zo als deze band dat doet.
Zelfs het niet zo vaak live gehoorde 'Flood' van de eerste van hun 4 meesterwerken 'Undertow' was in de setlist opgenomen. Wat een afsluiter!
Bruno geeft 9,5

Het was naast deze muziek weer zo ontzettend gezellig dat ik toch weer moet constateren dat dit het meest gezellige festival is wat ik ken. Geen onvertogen woord, of juist iedereen onvertogen woorden en dit alles met een glimlach van oor tot oor, of zoiets.
Als ik dan 1 punt van kritiek mag geven is het dat ik beetje weinig goeie hardcore en/of punkrock heb kunnen vinden en die overvloed aan britse bandjes met 'The' ervoor kunnen ze voortaan lekker aan andere kant van het kanaal laten

Bedankt een ieder die mijn pad kruiste en kleurde en verblijde enz. enz.
bis 2008!

Ben Chasny vs The Sun

2007-08-14T11:06:00.000+02:00

Wat doe je op een zondag waarop de zon je deze zomer voor de zoveelste keer in de steek laat? Je duikt de duisternis van Paradiso in om achter de pikzwarte gordijnen van het idyllische bovenzaaltje naar één van de concerten van het jaar te kijken!

Six Organs of Admittance is de naam, en Ben Chasny het enige vaste bandlid, die deze tour wordt bijgestaan op gitaar door Elisa van de Magik Markers, en deze dame bleek een verrassing van de bovenste plank.
Ze begon als een als lerares vermomde folk-dame met opgestoken haar, totdat ze in het tweede nummer volledig los ging op de electrische gitaar. Iedere weldenkende jongeman had ze in haar greep deze middag...

Ondertussen bleef Ben zijn fabelachtige gitaarspel (van het lage basgeluid tot aan de hogere gitaarakkoorden) ten toon spreiden.
Een aantal rustige folkachtige liedjes en gitaarduels verder eindigde de twee drie kwartier later met een weergaloze versie van Fleetwood Mac's 'That's Allright' !
Voor diegene die er niet waren, kan het album 'School of the Flower' iets verzachten, maar zorg de volgende keer gewoon dat je dit niet meer mist...

Good girls go to heaven

Bad girls go to Ben Chasny

Sunny Vic-end

2007-08-04T00:42:00.000+02:00

Antonioni en Bergman

2007-08-02T11:09:00.000+02:00

Afgelopen maandag las ik dat Zweedse filmregisseur Ingmar Bergman overleden was en ik dacht even terug aan al die keren dat zijn films me verbaaste, ontroerde en vooral vragen opwierp (en soms beantwoordde). Bizar genoeg besloot zijn Italiaanse collega Michelangelo Antonioni op dezelfde dag het aardse leven te verruilen voor de eeuwige jachtvelden. Ook Antonioni's films waren vaak teruggedraaid in mijn hoofd.

Sinds ik me vanaf een jaar of wat geleden ging verdiepen in de film, waren deze twee in mindere mate (die eer gaat naar Tarkovsky en Kurosawa) verantwoordelijk voor de fascinatie die ik ontwikkelde voor de 'oudere' film. Mijns inziens namen deze films nog de tijd om onderwerpen als leven, religie, dood, liefde en de menselijke psyche uit te diepen. Veel van hun films stralen hierdoor, ondanks de vaak zware thema's, een rust en sfeer uit die ik in de huidige cinema maar zelden terug zie.

Hoe toepasselijk dat beide vredig zijn ingeslapen op respectievelijk 89 en 94-jarige leeftijd.

Tot nu toe zijn mij van Antonioni's films voornamelijk Professione : Reporter (met een zeer jonge Jack Nicholson, zie hierboven), Il Deserto Rosso en Il Grido bijgebleven en van Bergman is Det Sjunde Inseglet nog steeds mijn persoonlijk favoriet, niet op zijn minst door de aanwezigheid van Max von Sydow en The Grim Reaper (zie hieronder).

Voor een ieder die nog nooit een film van een van de twee heeft gezien, zijn dit goeie startpunten. Gelukkig hebben beiden zo'n uitgebreid oeuvre achter gelaten dat ik voorlopig nog vooruit kan!

La Cucaracha

2007-07-24T17:27:00.000+02:00

La Cucaracha-The new Ween album - this fall

"Yes, the new Ween album has a name, "La Cucaracha". The album kicks ass, I'm not really sure what else to say about it other than I really can't wait for it's release. There's not a wasted minute of music on there. We wrote and recorded a ton of material before we whittled it down to it's present state. We recorded the album to two inch 24 track tape and it sounds amazing. As always, it was produced and mixed by Andrew Weiss. It's due to be released in late September and we have already booked our American tour, which runs from mid-October until X-mas break. It will be our first full scale tour since "Quebec" was released. We will be playing pretty much every major city in the U.S. I'm not so sure yet about Europe, Australia, New Zealand, and Japan but it looks like we'll get there next year. I really, I mean really can't wait for you guys to hear it. I think you're gonna be floored. "
(http://www.ween.com/)

Dat klinkt goed, en ook volgend jaar misschien in het land danwel naburig land!
schiet maar op...

Rock am Weekend

2007-07-20T19:43:00.000+02:00

Rock on

and on

and drone out

Goed wiekent...

Tonight's the Gold Rush on Zuma beach

2007-07-15T01:41:00.000+02:00

Geinspireerd door de keuze van popjournalist Swie Tio (klik voor interview) in de nieuwe Oor toen hij zijn keuze voor 'beste album aller tijden' bekend moest maken, Tonight's the Gold Rush on Zuma beach, besloot ik ook een poging te wagen om deze 4 klassiekers op 1 cd te krijgen.
Ik weet dat je niks mag weglaten en dat alle albums song voor song geëxtraheerd dienen te worden, maar de uitdaging blijft...

Sowieso lijkt het me onomstreden dat de winning streak, die Neil Percival Kenneth Ragland Young vanaf zijn titelloze debuut via Everybody know this is Nowhere, Afther the Gold Rush, Harvest, On the Beach, Tonight's the Night en Zuma opbouwde, een van de meest indrukwekkende sprongen in de muziekshiznit aller tijden is. Persoonlijk zou ik geen 4 kunnen kiezen uit deze rij, maar de 4 van Swie Tio is geen verkeerde keus (kan dus ook niet) :

After the Gold Rush (1970)
After the Gold Rush was recorded with the aid of Nils Lofgren, a 17-year-old unknown whose piano was a major instrument, turning one of the few real rockers, "Southern Man" (which had unsparing protest lyrics typical of Phil Ochs), into a more stately effort than anything on the previous album and giving a classic tone to the title track, a mystical ballad that featured some of Young's most imaginative lyrics and became one of his most memorable songs. But much of After the Gold Rush consisted of country-folk love songs, which consolidated the audience Young had earned through his tours and recordings with CSNY; its dark yet hopeful tone matched the tenor of the times in 1970, making it one of the definitive singer/songwriter albums, and it has remained among Young's major achievements.

On The Beach (1974)
Following the 1973 Time Fades Away tour, Neil Young wrote and recorded an Irish wake of a record called Tonight's the Night and went on the road drunkenly playing its songs to uncomprehending listeners and hostile reviewers. Reprise rejected the record, and Young went right back and made On the Beach, which shares some of the ragged style of its two predecessors. But where Time was embattled and Tonight mournful, On the Beach was savage and, ultimately, triumphant. "I'm a vampire, babe," Young sang, and he proceeded to take bites out of various subjects: threatening the lives of the stars who lived in L.A.'s Laurel Canyon ("Revolution Blues"); answering back to Lynyrd Skynyrd, whose "Sweet Home Alabama" had taken him to task for his criticisms of the South in "Southern Man" and "Alabama" ("Walk On"); and rejecting the critics ("Ambulance Blues"). But the barbs were mixed with humor and even affection, as Young seemed to be emerging from the grief and self-abuse that had plagued him for two years. But the album was so spare and under-produced, its lyrics so harrowing, that it was easy to miss Young's conclusion: he was saying goodbye to despair, not being overwhelmed by it.

Tonight's the Night (1975)
"According to Young's late-great producer, David Briggs, this is the "water-downed" version of what really happened. At the time, Briggs said Neil kind of wussed out on the full length version & preened things down. So somewhere out there lies the whole story. Collecting dust. That being said, welcome to Neil Young's darkest hour. Coming off the heels of "Harvest" this one kinda freaked those San Francisco Hippies out. On the subsequent tour they were expecting "Heart Of Gold". What they got was a jabbering, Tequila swilling mad man in a "Tinkerbell" T-shirt. Inbetween songs he'd scream stuff like, "Bruce, you stole his guitar & put it in your arm!". For Young the 60's were over. As if tunes like "Roll Another Number" don't go to show. Pot had given way to smack. Suffice it to say, the record was panned. But Young maintains it's his best album. I agree. Nearly 30 years later, not one sloppy note sounds dated or premeditated."

Zuma (1975)
Having apparently exorcised his demons by releasing the cathartic Tonight's the Night, Neil Young returned to his commercial strengths with Zuma (named after Zuma Beach in Los Angeles, where he now owned a house). Seven of the album's nine songs were recorded with the reunited Crazy Horse, in which rhythm guitarist Frank Sampedro had replaced the late Danny Whitten, but there were also nods to other popular Young styles in "Pardon My Heart," an acoustic song that would have fit on Harvest, his most popular album, and "Through My Sails," retrieved from one of Crosby, Stills, Nash & Young's abortive recording sessions. Young had abandoned the ragged, first-take approach of his previous three albums, but Crazy Horse would never be a polished act, and the music had a lively sound well-suited to the songs, which were some of the most melodic, pop-oriented tunes Young had crafted in years, though they were played with an electric-guitar-drenched rock intensity. The overall theme concerned romantic conflict, with lyrics that lamented lost love and sometimes longed for a return ("Pardon My Heart" even found Young singing, "I don't believe this song"), though the overall conclusion, notably in such catchy songs as "Don't Cry No Tears" and "Lookin' for a Love," was to move on to the next relationship. But the album's standout track (apparently the only holdover from an early intention to present songs with historical subjects) was the seven-and-a-half-minute epic "Cortez the Killer," a commentary on the Spanish conqueror of Latin America that served as a platform for Young's most extensive guitar soloing since his work on Everybody Knows This Is Nowhere.

Ga toch maar es proberen dit in een Tonight's the Gold Rush on Zuma Beach-cd van 80+ minuten proberen te gieten!

And this scares the %$#&# out of me :

“Well, I dreamed I saw the silver space ships flying in the yellow haze of the sun,There were children crying and colors flying all around the chosen ones.All in a dream, all in a dream the loading had begun, flying mother nature's silver seed to a new home in the sun."

(PS. Sorry voor de lange post, maar kon hier niet kort over zijn!)

Laaglands

2007-07-13T02:38:00.000+02:00

Eindelijk mijn kaartje gekocht, de lijst met goeie en/of interressante acts werd gewoonweg te lang...

Dit is de laatste lowlands-aanwinst, geinig wel:

maar vooral tool, sonic youth, nin, devendra banhart, dinosaur jr, noisia, arcade fire, interpol, battles , cocorosie, dave clarke, laurent garnier, richie hawtin, pendulum, anthony rother, the shins, trentemøller en unkle trokken me over de streep en er worden nog meer namen bekend gemaakt...

Nu snel waterdichte en bliksemwerende tent aanschaffen!

Concertos

2007-07-10T15:31:00.000+02:00

Aantal films en videos van m'n telefoon van concerten afgelopen weken
(trieste kwaliteit, maar hey, ik was daar!) :

Bjork in Westerpark

Zonsondergang bij Bjork

Bjork goes tekno

DJ Hotlipzz @ Oerol

Bellen blazen met Hotlipzzz

Sol y Lluvia in Oosterpark bij Rootsfestival

Dinosaur Jr voelt de pijn in Paradiso

En Calexico in Tivoli was goed, druk en ik was lui, vandaar niks hier.

Midzomernachts Extravaganza

2007-07-06T17:57:00.000+02:00

Er zit alweer een half jaar op en dus moeten we maar es even terugkijken op wat 2007 ons muzikaal bracht. Voor mij waren het toch weer de Grails die met Burning Off Impurities de beste plaat afleverden en hieronder een beschrijving van mijn beleving/ trip langs alle 8 meesterwerkjes van deze plaat :

1.Soft Temple
(Wakker worden in een vreemde Tempel)
Die vertrouwde bas zuigt je de plaat in en voordat je het weet begin je aan de reis die deze nieuwe plaat van de Grails weer is geworden. Meer nog dan hun vorige "Black Tar Prophecies 1, 2 & 3" is dit een mediatieve trip langs velden en wegen geworden.
Langzaam vult het geluid zich met gitaren, toetsen en al wat niet aan instrumenten om op het einde van deze opener na veel kabaal, maar nooit zonder die met veel gevoel en souplesse op te bouwen, langzaam tot rust te komen en feilloos het tweede nummer binnen te glijden...
2.More Extinction
(Uitstervend Ras)
De rust wordt verstoord door een donkere drum en basgeluid dat de sfeer zachtjes aan laat uitsterven zoals de titel al deed vermoeden. Voorzichtig wiegel je weg in een opium-droom zoals Robert DeNiro overkwam in Once upon a time in America.
Langzaam tokkel je het laatste nummer van kant A (van de dubbel-elpee) binnen...
3.Silk Rd.
(Opus Opium)
Alwaar je dromen intenser worden en een schitterende melodie zich in je hoofd nestelt omringd door oosterse klanken die aanzwellen en via een daverende drumpartij voortgestuwd wordt tot in een plek waar het zo donker blijft dat elk geluid wel langzaam moet verstommen. Maar niet alvorens nog lange tijd in deze duistere ruimte voort te galmen en uiteindelijk weer het licht te zien en met de herhaling van die prachtige melodie uit het begin van je droom dommel je zachtjes weer in... wat een trip!
4. Drawn Curtains
(Gordijnen dicht)
Vanuit de donkere spelonken dronet er een drum met een eenzame gitaarlijn naar boven en zetten we de reis voort door droge steppen op hoogtes waar de lucht ijl is. Een verstilde melodie en een minder eenzame gitaar worden bijgestaan door een hemelse violiste die de boel langzaam tot kalmte strijkt...
5.Outer Banks
(Rivierbanken)
De kalmte wordt zachtjes verstoord door slecht weer en middels die inmiddels al zeer vertrouwd klinkende stuwende bas wordt de ruimte weer langzaam gekleurd. De tikkende drums krijgen gezelschap van een zwartgallige gitaar en ieder instrument voor handen wordt in de strijd gegooid om dit via een prachtige middenstuk weer richting de bas uit het begin te brengen en onze weg door de rivier met de stroom mee voort te zetten...
6.Dead Vine Blues
(Dode wolken)
Een oosterse melodie klinkt vanuit de heuvels en onbevreesd reizen we verder richting de donkere wolken die zich voor ons uitbreiden en na een korte hevige uitbarsting komt kant B weer tot stilstand.
7.Origin-ing
(Het Wilde Westen)
Een donkere baslijn wordt bijgestaan door een gitaarlijntje met een desolaatheid alsof je op het perron zit te wachten in Once upon a time in the West, building and building totdat de stoomlocotief voorbij komt razen zonder te stoppen om even later weer, na een helse melodie over het perronetje te laten galmen in de verte te verdwijnen en je alleen overblijft met je mondharmonica. Langzaam infiltreert het geluid van de glijdende bas de stilte om met een opeenvolging van melodieuze kabaal en diezelfde bas weer te vervagen.
8.Burning Off Impurities
(Het Wilde Oosten)
Wiegend open je voorzichtig je ogen om even later met een paar ferme klappen op de gong wakker te worden in een bergdorp in het Oosten, hoor ik in de verte een fluit? Wat een lawaai om een fluit doorheen te horen, maar de fluit wordt nu steeds duidelijker, die melodie doet me opstaan en een logge bas duwt me het lemen huisje uit, wow, wat een uitzicht!
Langzaam verstomd al het lawaai en blijven de groene bergen en een in de verte zachtjes klingelend belletje over.

Wat rest is verbaasd naar de ets op de "vierde" kant van dit stukje gekleurd dubbel-vinyl te staren; wat is er allemaal gebeurd?

Mijn plaat van de eerste helft van 2007 is het in ieder geval geworden en dat is een behoorlijke prestatie in mijn boek aangezien ze vorig jaar ook al mijn album van het jaar-award binnenhaalde. Misschien moet ik die maar es gaan uitreiken, of toch nog even wachten of ze er eind 2007 'two-in-a-row' van maken?

In het belang van alle instrumenten die deze plaat bevolken vond ik het nodig deze zonder kwaliteitsverlies beschikbaar te stellen, zodat alle nuances aanwezig blijven (voor diegene die geen .flac bestanden kunnen afspelen, check hier en zoek naar de plugin van jouw speler).
En here it is :

Grails - Burning Off Impurities

Andere Kans(loze) Hebbers (van * tot ***, 3 sterren kwamen het dichtst bij de Grails):
***Whip - Blues for Lovers
(Zanger van Timesbold strooit zijn harteroerselen allenig met gitaar over ons uit)
***Wooden Wand - James & the Quiet
(Wooden Wand maakt zijn meest persoonlijke plaat aanhet handje van labelbaas Thurston Moore)
**Shellac - Excellent Italian Greyhound
(Steve Albini raapt zijn band-vehikel weer bij mekaar en levert een strakke plaat vol humor en zijn befaamde loepzuivere productie af)
**Bill Callahan - Woke on a Whaleheart
(Tja, als Bill wat uitbrengt dingt het bij mij altijd mee naar de prijzen)
*Arcade Fire - Neon Bible
(de moeilijke tweede levert een moeilijke maar bij vlagen weer bizondere plaat op)
**Cocorosie - The Adventures of Ghosthorse & Stillborn
(de dames hebben hun gekte weer in een waanzinnig sterke plaat gepropt)
***Bright Eyes - Cassadaga
(minimaler dan ooit, maar minstens zo effectief als zijn bejubelde voorgangers)
**Crippled Black Phoenix - A Love for Shared Disasters
(Sfeervol, veelzijdig post-alles debuut met Mogwai-bassist)
***Modest Mouse - We were Dead Before the Ship even Sank
(de indie-plaat van de eerste helft van 2007 van een van de beste indiebands van het moment)
**The Twilight Sad - Fourteen Autumns & Fifteen Winters
(Heerlijk vet Glasgow-accent sleept ons door meeslepende gitaarplaat heen)
**The National - Boxer
(Duistere gitaarpop met die donkere stem en erg sterke songs)
**Panda Bear - Person Pitch
(Sterk beinvloed door beach-boys harmonie met de kronkels van Animal Collective)
**Dinosaur jr - Beyond
(Kwartje viel laat, maar dit is weer een ouderwets goeie gitaarplaat)
*Einsturzend Neubauten - Jewels
(Subscribers only, maar gelukkig waren er nog andere wegen om dit juweeltje te veroveren)
*Bad Brains - Build a Nation
(Vette punk-reggae-metal-soep met de bezwerende vocalen van legende H.R.)
**World's End Girlfriend - Hurtbreak Wonderland
(Aphex Twin meets Mono en beetje van zichzelf)
**Low - Drums and Guns
(Low maakt electronisch geladen plaat met vertrouwde kwaliteit songs)
**PG Six - Slightly Sorry
(Deze zit al half jaar in de jukebox hier, vooral het briljante The Dance blijft maar rondzingen in mijn hoofd)
**Wilco - Sky Blue Sky
(Rustige eenvoudige songs die langzaam je hersenpan binnensijpelen)
**Battles - Mirrored
(Die knallende drums stuwen deze plaat naar behoorlijke hoogtes)
***Machinefabriek - Weleer
(verzamelaar van onze hollandse laptop-electronica-guru, een plaatje!)
**Mikkel Metal - Brone and Wait
(Heerlijke donkere dubtechno-plaat)
**Fridge - The Sun
(Bizondere terugkomst met een vloeiende postrockplaat vol groovende jams)
**Stendeck - Faces
(Donkere Beats met mooie melodieen maakt dit toch wel de electronica-release so far)

Ik kan nog even doorgaan, maar moet toch ergens stoppen, want 2007 heeft al heel wat moois opgeleverd!

Nu maar afwachten wat de rest van het jaar in petto heeft...

Wooden Whip

2007-07-03T11:15:00.000+02:00

Keuzes, keuzes, keuzes! Het moet natuurlijk ook geen halszaak worden en daarom laat ik de keuze aan jullie (Ben altijd al voorstander geweest van het makkelijke pad cq. de uitweg).

Ook omdat deze twee albums me alletwee erg kunnen bekoren en ik echt (nog) niet durf te zeggen welke van de twee beter is en gelukkig hoeft dat ook niet.

Beide passen perfect bij de non-zomer waar we momenteel in verkeren: druilerige, kale, ingetogen platen met persoonlijke teksten.

Het betreft de al eerder besproken plaat James and the Quiet van Wooden Wand en Blues for Lovers van Whip. Whip is het alterego van James Merrit als hij zich niet in het gezelschap van Timesbold begeeft.

Kies voor jezelf :

Wooden Wand - Future Dream

Whip - Wicked Wheels

Vorige winnaars :
juni : Shellac - Excellent Italian Greyhound
mei : Einsturzende Neubauten - Jewels
april : Grails - Burning Off Impurities
maart : Crippled Black Phoenix - A love of sharde Disasters
februari :Arcade fire - Neon Bible en Bill Callahan - Woke on a Whaleheart
januari : Explosions in the Sky - All of a sudden I miss Everyone

Zelienople - His/ Hers

2007-06-26T13:14:00.001+02:00

Via de blog van bolachas gratis stuitte ik op het viertal Zelienople uit Chicago, dat zich al sinds 1998 en een album of 6 bezig houdt met langgerekte psychedelische folkmuziek.

Hun laatste plaat His/Hers verscheen op het hippe minimale lectronica-label Type records, (waarop ook acts als Xela, Grouper, Tarentel, Machinefabriek, Khonnor en Julien Neto mooie albums uitbrachten).

Het is een betoverende en erg avontuurlijke plaat voor in de late uurtjes geworden met veel verrassende mooie wendingen!

Hier een recent interview en daaruit blijkt dat ze dezelfde smaak qua films en muziek hebben (Basic Channel, Dead man, Neil Young, John Carpenter, Tarkovsky, the new Odawas!!!,) en de plaat heeft ook van dit alles wel wat meegepikt : veel duistere folk, onderhuids kruipende drones, met toch voldoende melodie om deze soundtrack zonder beelden zonder kleerscheuren door te komen.

Op hun myspace-site kun je onder andere "Parts are lost" van hun nieuwe album horen.

En hier is nog meer te luisteren.

Geniet met mate.

PS. 2 nieuwe links toegevoegd in rechtermenu, blog Bolachas Gratis, een van DE bronnen voor de nieuwste albums en de muziek-site FakeJazz, waarop ook veel andersoortige muziek gereviewed wordt.

Vriendjes!?

2007-06-22T01:53:00.000+02:00

try it

1. Friends

2. I Got To Put The Hammer Down

3. King Billy

4. Light Me Up

5. Slow Down Boy

"The Friends EP" features 5 brand new songs, none of which will appear on the new full length Ween album scheduled to be released this fall on a "real" record label, not Chocodog. We have recorded a lot of new material the past year and we wanted to give you an appetizer for the summer. It is the ultimate party record, filled with good beats and good times. Perfect for your barbecue or doing bong hits or whatever it is that you guys do.

Hard verscheurend

2007-06-21T00:51:00.000+02:00

hartverscheurend!

En een gouwe ouwe :

Slechte Hersenen bouwen een Natie!

2007-06-19T14:36:00.001+02:00

Na alle comebacks is dit de eerste die me bevalt (Dinosaur jr's Beyond is ook niet onaardig); sterker nog, dit is een van de betere releases van de eerste helft van 2007 (net voor de deadline!). Wat is er beter dan een flinke injectie bij het begin van de zomer gevuld met retestrakke funky punkrock

en een degelijke hoeveelheid onversneden reggae

Laat die zon maar doorkomen...
(en stuur dat fraaie vinyl maar deze kant op aub)

Odawas, odawie?

2007-06-10T23:39:00.000+02:00

sfeervol

Houten Wand

2007-06-08T00:35:00.000+02:00

Sometimes getting dressed

the most important meal of the day

Camera Nuevo

2007-06-05T23:35:00.000+02:00

En de eerste (más y menos) shots vanuit mijn nieuwe Canon 400d :

En tevens een paar licht verschoonde :

Sojourner

2007-06-04T11:07:00.001+02:00

Magnolia Electric co komt eindelijk uit de kast met 4 cd's en 1 dvd :
Hier het officiele bericht van hun platenlabel Secretly Canadian :

August 7th, Secretly Canadian will release The Sojourner Boxset by Magnolia Electric Co. It is the accumulated work of thirteen musicians, five locations, four recording engineers, three filmmakers, two designers and one songwriter, including enough new material for three full lengths, one EP and one DVD.

Nashville Moon was recorded by Steve Albini at his Electrical Audio studios in Chicago, Illinois and features the most frequent line up of Magnolia Electric Co.

Black Ram was recorded by David Lowery at his Sound Of Music studios in Richmond, Virginia and features an entirely different cast of characters.

Sun Sessions was recorded at the legendary Sun Studios in Memphis, Tennessee

Shohola was recorded by Jason Molina and features himself, alone, with a guitar and microphone.

The DVD is a film called The Road Becomes What You Leave which was produced by Todd Chandler and Tim Sutton. It follows the band as they tour across the prairie provinces of Canada and shows the loneliness and isolation one can feel even when traveling in a pack.

Together, these make for the most ambitious and robust Magnolia Electric Co release to date all wrapped up in a special box, with artwork by Jason Molina and some special trinkets as well.

Voor een sneak peek van hoe het geheel eruit gaat zien, check hier .

Blijkbaar loog Jason Molina niet toen hij op het ATP-festival aan NarcoAgent vertelde dat de door het platenlabel vorig jaar uit de 4 sessies samengestelde album Fading Trails in augustus door iets 'speciaals' overtroffen zou worden.

Boris + Merzbow = Beatles

2007-05-30T23:42:00.000+02:00

Tis weer een bizonder werkje dat de japanse Boris met hun landgenoot en experimentele noise-maker Merzbow heeft afgeleverd : een plaat met op kant A hun visie op de Beatles-klassieker 'I am the Walrus' en op kant B het nummer 'Groon', vernoemd naar een King Crimson-song.

Ik zie er al groen en geel van!

(Let ook op de Yes-hoes, klik op plaatje voor meer images)

Shellac of North America

2007-05-29T22:36:00.001+02:00

Excellent Italian Greyhound

try it

01 The End of Radio
02 Steady As She Goes
03 Be Prepared
04 Elephant
05 Genuine Lullabelle
06 Kittypants
07 Boycott
08 Paco
09 Spoke

Thanks to Postapocalyptic Vanguard !

The weekend starts here (part 90210)

2007-05-25T10:55:00.000+02:00

Van de legendarische Captain Beefheart het openingsnummer van zijn (en mijn favoriete) album 'Safe As Milk' (met niemand minder dan de toendertijd 20-jarige Ry Cooder op den gitaar).
Happy Pinksteren!

Tempting

2007-05-23T11:04:00.000+02:00

Wooden Wand

2007-05-21T14:03:00.000+02:00

Vorig jaar verwierf Wooden wand samen met zijn Sky high band met de prachtplaat 'Second Attention' al een klein plekske in mijn muziekhart, gisteren kwam mij de nieuwste telg van Wooden wand (dit keer zonder hulp) ter ore en die zou wel es hetzelfde lot kunnen treffen. Wooden wand werd voornamelijk bekend (voor zover hij bekend is) door zijn albums met The Vanishing Voice, zoals 'Gypsy Freedom' uit 2006, een freak-folk plaat van de bovenste plank. Echter zijn song-gerichter werk bevalt mij toch beter.

Op zijn nieuwste album 'James and the quiet', dat op 12 juni op het Ecstatic Peace-label van niemand minder dan Thurston Moore verschijnt, zijn de liedjes nog donkerder dan op voorganger 'Second Attention'. Zowel de labelbaas himself als Steve Shelley en Lee Ranaldo van Sonic Youth (alsmede een aantal Vanishing Voices) staan hem vakkundig en (niet onbelangrijk!)onopvallend bij.

Lees het relaas op Wooden Wands-myspace over hoe dit album tot stand kwam.

Na anderhalve luisterbeurt durf ik toch al van een aanrader te spreken!

ATP D3

2007-05-10T14:17:00.000+02:00

Eindelijk na prachtige rit door zuidwest Engeland aangekomen bij Minehead, alwaar het All Tomorrow's Parties-festival 2007 gecureerd door Warren Ellis werd gehouden.

Vreselijk soepel naar binnen gekomen (geen lowlands-rijen) en de auto naast ons appartement gezet (geen Dour-stront-plek) om vervolgens het family-resort Butlins en het festival-terrein te verkennen, vol met casino's, een pizzahut, Burger King, Splash waterworld etc...
Wat een bizarre omgeving voor zo'n geweldige verzameling artiesten!
Vervolgens begon het gedonder, hier een kort overzicht van de geziene bands en mijn mening :

Vrijdag 27 april 2007
The Only Ones
Nauwelijks gezien, maar klonk ouderwets punkpopperig lekker, vooral wennen aan de omgeving!
Conway Savage
De notoire pianist van the bad seeds gaf een degelijk maar in mijn ogen niet bizonder optreden.

Magnolia Electric Co
De eerste act waarvoor we kwamen en we liepen zo naar voren om deze klasseband een superoptreden te zien geven. ATP was nu echt begonnen en het eerste toppertje was binnen.
Dirty Three
Na Magnolia nog het einde van Dirty Three kunnen zien en dit was spetterend. Frontman/violist Warren Ellis was in topvorm. De curator van dit weekend was duidelijk in zijn nopjes met al het muzikaal schoon wat ie voor dit weekend verzameld had. En wij ook!
Devastations
Tegenvallend! Patserige gasten die niet loskwamen van hun invloeden (Tindersticks) en er bleef bar weinig van over.
Brokeback
Verrassend laidback rustpuntje, leuke band.
Josh Pearson
S'nachts zagen de zalen er al festival genoeg uit en om deze ex-zanger van Lift to Experience als toetje voor de eerste nachtbrakers te programmeren bleek een goeie keus. Waanzin ten top, waarbij de duivel hem nog dichter op de hielen zat dan bij David Eugene Edwards (16 horsepower). Bizonder geval!

Zaterdag 28 april 2007
Magnolia Electric Co.
Exacte herhalingsoefening van avond ervoor, maar wederom erg goed!
Shannon Wright
Tegenvallende onbekende en dus maar snel naar zon, zee en strand verkast!

Low
Superconcert, luider dan anders maar familie Parker was in topvorm.
Spiritualized Acoustic Mainline
Nog net het einde van deze akoestische gospel-machine met fanatieke aanhang gezien, goed gedaan misschien, maar niet mijn ding.

Nick Cave / Grinderman
De hoofdact van zowel de zaterdag- als zondagavond en met gemak kwamen we volledig vooraan om de rasartiest van dichtbij mee te maken, woorden schoten te kort, wat een concert. Meneer Cave reeg humor, Jerry Lee Lewis-achtige piano-rock en zijn met emoties doordrenkte setlist op sublieme wijze aan elkaar. Zijn oeuvre is dan ook van dien aard dat de caveman nog wel een paar avonden extra had kunnen spelen, zonder een nummer te herhalen en/of het nivo te laten zakken. Menig keer sinds dit concert heb ik gedacht of ik ooit een beter artiest op het podium zag en kan er tot op de dag van vandaag geen 1 bedenken (en ik heb er genoeg gezien!). Wat een superperformer en helemaal als ie zo goed in zijn vel steekt!
Warren Ellis van Dirty Three en the Bad Seeds stond hem op weergaloze wijze bij...
Aansluitend het eerste optreden van Grinderman en zowaar nam Nick de gitaar weer eens in zijn handen. Na een haperend begin knalde dit nieuwe Nick-vehikel van het podium, wederom verdienstelijk bijgestaan door Warren Ellis en gast Bobby Gillespie, van wijlen de Jesus and Mary chain. Klapperende oren!
Youpi Youpi Yeah
In een casino-achtige zaal vonden mijn wederhelft en ik een tafeltje om al schreeuwend en drinkend elkaar mooi niet te verstaan. Nick had zijn werk gedaan en deze franse rockers maakten het niet makkelijker, leuk afer-concert zeg maar.
The Drones
Portie herrie van bovenste plank die het gepiep in den oren nog even aanzwengelde.
Nina Nastasia & Jim White
Jim White drumde op zijn elegante en swingende wijze in vele bezettingen over het weekend en ook hier was de drukste man van het festival weer in goede doen, verder deed Nina me weinig.

Einstürzende Neubauten
Veel later dan verwacht kwamen Blixa en consorten met al hun speeltuig om een uur of 2 snachts de zaal wakker schudden. Wat een figuur, onze Blixa, en wat een concert : klassesongs en instrumentarium als regenpijpen, droogtrommels (zo gek als je maar wil hebben), maar wel alles in het teken van een weergaloos concert. Pas om half 4 durfde iemand hun van het podium te halen, maar 'one more song'voor Blixa is er meteen 1 van een kwartier. Hoeveel topconcerten kan een mens verdragen in een weekend?

Zondag 29 april 2007

Dirty Three
Na even aan hun eerste concert te hebben geroken, wilde ik de tweede keer van deze band en organisatoren zeker niet missen en dat bleek terecht : wat een energie, wat een songs en wat een kerel die Warren Ellis. Elke (instrumentale) song kondigde hij aan met 'this song is about...' om vervolgens een humoristisch, zwartgallig verhaal op te hangen. Lachen dus, en tussendoor ook nog in de lucht schoppen en op zijn viool raggen onder begeleiding van Jim White (wederom!!) en Mick Turner. Magie!
Silver Mt. Zion Orchestra
Laatste nummer klonk goed, de rest buiten in de Engelse zon doorgebracht.
Cat Power and Dirty Delta Blues
Tegenvallende act. Als ik ze op een of andere bluesroute was tegen gekomen was ik ook doorgelopen en dat voor iemand met zo'n repetoire. Platte versie van 'Satisfaction' was dieptepunt.

Bill Callahan
Met een geleende foto-pas mocht ik de fotograaf uithangen : normaal moet je na twee liedjes kiekjes geschoten te hebben, weer bij het podium weg, echter Bill boeide het weinig dat ik bleef. Mij des te meer! Mijn held op twee meter afstand songs als Rock Bottom Riser, Say Valley maker, Cold blooded old times en Day zien vertolken was ongelooflijk. Op keyboards had ie niemand minder dan Jonathan Meiburg (little Johnnie!) bij zich en laat dit nauw de zanger/ liedjesschrijver van Shearwater zijn, die vorig jaar het prachtige Palo Santo uitbrachten.

Zo dichtbij en wederom zo mooi. Vraag me af of Bill vaker een fotograaf met betraande oogjes voor zijn podium heeft zien zitten?
Joanna Newsom
De vriendin van Bill trekt tegenwoordig volle zalen (puike marketing) en haar eerste concert leverde dan ook de enige rij van het hele weekend op. Gelukkig kwam ze na Bill voor de tweede keer langs en inderdaad is het een magisch gezicht om dit uit de jaren 70 overgevlogen hippie-vrouwtje haar harp te zien bespelen en kermen alsof haar leven er vanaf hing. Mooie afsluiting en ondanks dat er nog op vele podia werd doorgespeeld, kon ik dus echt niet meer moois verdragen...

Als het aan mij ligt, ben ik daar volgend jaar weer, hopelijk kunnen ze met net zo'n line-up komen, alhoewel dat een zware kluif zal worden.

Voor meer foto's, check hier
(Myles en Suzanne, bedankt voor de lol en de foto-pas!)

And the winner for best performance is .....

2007-05-08T22:54:00.000+02:00

Nick Cave
featuring
Warren Ellis, the crazy-air-kicking-ATP-curator-frontman-violinplayer from Dirty Three
on Violin/ Banjo

Off the road again

2007-04-23T14:18:00.000+02:00

Vanaf donderdag moet ik er weer aan geloven : vakantie!
Dit keer grofweg een rondje langs Bristol-ATP Dirty three in Minehead-Bournemouth-Barcelona-Centenera(Pyreneen)-Barcelona , met een enkele roadtrip ingebouwd.

Van het weekend dus eindelijk naar All Tomorrow's Parties in Minehead met een verfijnde line-up waaronder Nick Cave, Low, Dirty Three (curator v/h festival), Magnolia Electric co, Einsturzende Neubauten, Bill Callahan, Joanna Newsom en nog vele verrassingen (hopelijk).

En erna voldaan richting de Spaanse zon en bergen.
Uiteraard allemaal weer vergezeld met nauwkeurig samengestelde cd-map om de roadtrips in Engeland en Spanje te begeleiden. Vergeet in de tussentijd niet al het moois te luisteren dat 2007 reeds voor U in petto had, want het begint muzikaal toch wel een erg florissant jaartje te worden :

Cripple Black Phoenix - Love for all disasters
Arcade Fire - Neon Bible
Explosions in the sky - All of a sudden i miss everyone
Do make say think - You, You're history in rust
Bright eyes - Cassadaga
Grinderman - Grinderman
Cocorosie - The adventures of Ghosthorse & Stillborn
Grails - Burning off impurities
Neil Young - Live at Massey hall 71
Soulsavers - It's not how far you fall
World's End Girlfriend - Hurtbreak Wonderland
Bill Callahan - Woke on a Whaleheart
Low - Drums and guns
Modest mouse - We were dead before the ship even sank
Eluvium - Copia
Pole - Steingarten

In ieder geval : geniet van de zon en de ondersteunende melodietjes!

tot over twee weken...

Murk

2007-04-14T01:20:00.001+02:00

Rhaaa Lovely Lovely

2007-04-10T14:42:00.000+02:00

De kop is er af : het festivalseizoen is geopend!

De eerste van 2007 was voor mij (en consorten) het onvindbare, kleinschalige, minimalistische en schattige festival Rhaaa Lovely .
Na een speurtocht door de landerige velden van Wallonie vonden we dan de Rhaaa-lokatie : een opgeleukte peuterpspeelzaal met ernaast een witte tent en een trapveldje voor een handjevol tentjes.
Voordat we het zelf konden bevatten stonden de tentjes en mengden we ons tussen de muziekliefhebbers en low-budget-festivalgangers (12 euro voor 12 bands!).

Het goedkope en goed te versmaden Silly bier ging erin als Ketel 1 (waar was de Ketel 1?) en de eerste band die we op de achtergrond meemaakten was Yndi Halda en die klonken al erg goed. Toen het eind van de dag de zon nog even aan de hemel verscheen besloten we die laatste zonnestralen (en tevens voorbode van een koude nacht!) niet te missen :

Na in de plaatselijke buurtsuper nog afgezet te zijn (maar genoeg voorraad om de avond aan te vangen), togen we terug om meteen de witte tent in te duiken alwaar Crippled Black Phoenix het in mijn ogen meest indrukwekkende optreden van de dag gaf. De combinatie van een folky singer-songwriter, een celliste, een heavy gitarist (met bijbehorende zz-top sik), dito drummer en nog 4 vreemdsoortige bandleden bracht een verrassend coherente en meeslepende set.

Daarna volgde Part Chimp met "the loudest concert of the day" : en het was een gespring van jewelste in de witte tent, gelukkig hoefden de kindertjes die normaal op het speelplaatsje van de peuterspeelzaal vertoefden dit niet te horen. Ik vond het daarentegen een puike vertoning.

A whisper in the noise bracht vorig jaar met "As the bluebird sings" een prachtig album uit, maar live viel het me bar tegen en klonk het allemaal erg eentonig, helaas!

De laatsten die de (peuterspeel-) zaal mochten betreden waren de metal-postrockers van Pelican en die deden waarvoor ze kwamen : onvervalste instrumentale riffs aan mekaar rijgen

Halverwege de afsluitende dj-set van Matt Elliot in een reeds flink verlaten zaaltje trok ik maar voorzichtig richting mijn tentje, alwaar ik de ijsbloemen aan de binnenkant van mijn tentje mocht bewonderen.

Volgend jaar weer richting Wallonie als het aan mij ligt en laten we hopen dat de nachtvorst het dan laat afweten!

(Met dank aan Durk Diggler, Sexy Lexy, Flying Lure, Bastard en Josiewitchgirl en consorten)

Kruipel Zwart

2007-03-29T00:24:00.000+02:00

The sailor loves his ship

The soldier loves his camp

But give me the country lanes

And I will die a tramp

La vita e bella

2007-03-27T11:46:00.000+02:00

Een foto uit de oude doos, die ik mooi vond passen bij dit juweeltje van de nieuwe plaat van World's End Girlfriend, genaamd Hurtbreak Wonderland :

World's end girlfriend - 100 years of choke

Binnen 10 minuten wordt je meegenomen richting hogere sferen om even later weer terug te stuiteren op aarde!
Referenties zijn niet altijd op zijn plaats, maar namen als Godspeed you Black Emperor ten tijde van Lift your skinny fists like antennas to heaven, Ennio Morricone, Autechre, David Lynch en Mono (waar deze japanse eenling veelvoudig mee toerde en ook vorig jaar samen het album 'Palmless prayer/ Mass murder refrain' mee uitbracht) komen al snel boven drijven toen ik dit nummer beluisterde.

Listen and weep!

Delikatessen

2007-03-25T23:19:00.000+02:00

Een reep kaas in een shoarmarollade gerold, gevuld met uitjes en eier-baconsalade

en/of

Lou Barlow's Mirror The Eye van zijn gelijknamige nieuwe ep

Drie slag uit

2007-03-16T00:19:00.000+01:00

And the answer is :
The Soulsavers
De foto's van vorige post waren de promo-foto's van het nieuwe album van de Soulsavers, waarop inderdaad Mark Lanegan en Will Oldham (ookwel Bonnie Prince Billy) te horen zijn.
Naar de bijdrage van Will is het lang zoeken, maar de 'whiskey-soaked' stem van Mark is op 8 van de 10 nummers te horen. En alles waar Mark zijn stempel op weet te drukken is de moeite waard, blijkt wel weer!

Andere supercombi van de maand (en tevens album vd maand) is Crippled Black Phoenix , een samenwerking van de bassist van Mogwai, Justin Greaves van Electric wizard en nog vele anderen, opgenomen in de studio van Portishoofd Geoff Barrow. Enfin erg sfeervol, gelaagd debuut dat ook nog es live is te aanschouwen voor weinig op het Rhaaa Lovely-festival in Belgie.

Laatste van de de drie slag (but not least), de nieuwe plaat van Cocorosie, genaamd The Adventures of Ghosthorse & Stillborn en dit is weer een juweeltje geworden, hier vast een voorproefje :

Cocorosie - Werewolf

Viel spass im Wochenende!

What have we got here?

2007-03-12T01:03:00.000+01:00

Jambo (Swahili-groet!)

2007-03-08T10:29:00.000+01:00

3 weken Uganda en Tanzania in beeld :

Mijn soundtrack op deze indrukwekkende reis bestond uit veel Bill Callahan, De Kift, Arcade Fire, Nick Cave, Sage Francis, Fleetwood Mac en vele anderen, maar keer op keer greep ik terug naar het 3-delige openingssalvo van Dusk van The The :

True Happiness this way lies / Love is stronger than Death / Dogs of Lust (later mp3's)

Tekst Love is stronger than death :

Me and my friend were walking

In the cold light of mourning.

Tears may blind the eyes but the soul is not deceived

In this world even winter ain’t what it seems.

Here come the blue skies here comes springtime.

When the rivers run high and the tears run dry.

When everything that dies.

Shall rise.love is stronger than death.

Love is stronger than death.

In our lives we hunger for those we cannot touch.

All the thoughts unuttered and all the feelings unexpressed

Play upon our hearts like the mist upon our breath.

But, awoken by grief, our spirits speak

How could you believe that the life within the seed

That grew arms that reached

And a heart that beat.

And lips that smiled

And eyes that cried.

Could ever die?

Here come the blue skies here comes springtime.

When the rivers run high & the tears run dry.

When everything that dies.

Shall rise.

Love is stronger than death.love is stronger than death.

Shall rise. shall rise.

Off he goes

2007-02-08T11:46:00.000+01:00

De komende maand weer even herinneringen verzamelen en vluchten voor JP en zijn middeleeuwse gevolg richting donker Afrika (Uganda en Tanzania). Tot die tijd kunnen de mensen die niet 125 euro voor de Toppers neerleggen (wat een land!) zich storten op de nieuwe Arcade Fire en de nieuwe Bill Callahan.
The Arcade Fire hebben zo goed als zeker weer een meesterwerk naar eerder Funeral uitgebracht met Neon Bible.
Bill Callahan steekt zijn verliefdheid (Joanna Newom is de gelukkige of andersom) niet onder stoelen of banken en levert met Woke on a Whaleheart weer een imposante toevoeging aan zijn indrukwekkende oeuvre.
Mij gaan ze in ieder geval vergezellen in Afrika.

Goeie maand!

A Cage

2007-01-27T20:32:00.000+01:00

"My body is a cage that keeps me from dancing with the one I love,

but my mind holds the key"

www.neonbible.com

Geniuses

2007-01-27T00:01:00.000+01:00

"I'll tell you about punk rock. Punk rock is a word used by dilletantes and heartless manipulators about music that takes up the energies and the bodies and the hearts and the souls and the time and the minds of young men who give what they have to it, and give everything they have to it. And it's a term that's based on contempt. It's a term that's based in fashion, style, elitism, satanism and everything that's rotten about rock'n'roll.

I don't know Johnny Rotten but I'm sure he puts as much blood and sweat into what he does as Sigmund Freud did. You see, what sounds to you like a big load of trashy old noise is in fact the brilliant music of a genius, myself. And that music is so powerful that it's quite beyond my control and when I'm in the grips of it I don't feel pleasure and I don't feel pain, either physically or emotionally. Do you understand what I'm talking about? Have you ever felt like that? When you just couldn't feel anything, and you don't want to either. You know, like that?"

(Iggy Pop in het nummer Punk rock van het album Come on Die young van Mogwai)

Ik weet nog hoe Iggy dit verhaal met bloed en zweet bewees op Lowlands, mooie herinnering aan de grondlegger van de punk rock...

Hier nog twee geniuses, maar dan vers van de pers :

Bright Eyes - Smoke without fire (bijgestaan door M. Ward)
(Van zijn nieuwe ep Four winds)

en reeds in de ether, de nieuwe van Bill Callahan, ook wel Smog of nog vroeger (smog) :

Bill Callahan - Honeymoon child
(Van album Woke on a Whaleheart)

sjappo sjappo sjappo

Karema (1989 - 2007)

2007-01-23T13:32:00.000+01:00

Over 3 weken ga ik voor vakantie naar Tanzania en Uganda met als hoofddoel de berggorilla's in het Virunga National Park in Uganda dat zich tevens uitstrekt over Rwanda en Congo.
In Congo heerst nu al tien jaar een burgeroorlog waarin niet alleen bijna 4 miljoen mensen naar schatting de dood vonden maar ook grote hoeveelheden dieren. Meestal doordat de mensen hun voedsel niet meer konden verbouwen door de oorlog, verlegden ze dit naar het stropen van nijlpaarden, olifanten, gorilla's etc.

Van de 70.000 olifanten zijn er nog slechts 13.000 over, van de 22.000 nijlpaarden hoogstens 900 en afgelopen weken zijn ook de berg-gorilla's weer steeds vaker slachtoffer.
Vorige week zijn nog twee 'silverbacks' (de oudste mannetjes berg-gorilla's, 'zo groot als een Smart') vermoord waaronder de 18-jarige Karema (wat 'gehandicapt' betekent, doordat ie eerder al door menselijk toedoen een hand was verloren), een van de meest mens-vriendelijke in dit gebied, of zoals een van de mensen in het commentaar zegt "He trusted us and we failed him.":

Ondanks dat dit helaas maar een voorbeeld is van alle diersoorten die wij als menselijke plaag structureel aan het uitroeien zijn en ik niet vaak van mijn muziek/ film/ kunst-posts afwijk, ben ik hier zo door ontroerd dat ik die zielen die hier nog langskomen hierover wilde inlichten.

Er is namelijk door het internet weer nieuwe hoop om mensen te bereiken en daar doe ik graag aan mee. Doordat deze laatste brute moorden namelijk wereldnieuws zijn geworden, zijn de rebellen terug geschrokken en beseffen ze misschien dat dit hun 'cause' (wat dat ook mag zijn) geen goed doet.

Lees meer over het uitzonderlijke werk en de bizarre omstandigheden waarin deze 'rangers' hun werk doen : http://www.wildlifedirect.org/gorillaprotection !

Voor meer achtergrondinfo : www.bushmeat.org en www.KarlAmman.com

Niet voor mensen met een zwakke maag, maar die weten misschien de donation-knoppen en comments (voor een hart onder de riem) wel te vinden...

Laten we stoppen het vertrouwen van deze nobele wezens te beschamen!

The Fountain

2007-01-16T13:35:00.000+01:00

De nieuwste film van Darren Aronofsky(Pi, Requiem for a dream) is weer een zwevende parel : drie verschillende universums, dood, leven, religie en dat allemaal in zeer verfijnde beelden getoond.

quote:

"Death is a disease just like any other and there's a cure, a cure and I will find it!"

Muziek is net als bij Darren's vorige film weer van clint mansell & the kronos quartet, op sommige nummers bijgestaan door über-postrockers mogwai :

clint mansell & the kronos quartet & mogwai - Death is the road to awe

en voor de liefhebbers van Electric Wizard of wat voor vette zware sludge dan ook :

wolves in the throne room - (a shimmering radiance) diadem of 12 stars

Shadowboxin'

2007-01-10T18:48:00.000+01:00

Now it's time to go back, way back, back to the days of old :

(Apoera, Suriname 1976)

Those times when me and my big brother where still fighting the shadows

PS. Pa en ma, bedankt voor deze klassieker!

Frusciante on his own again!

2007-01-08T16:03:00.000+01:00

Na zijn extreem productieve periode van 2004, waarin John Frusciante 6 albums uitbracht, duurde het lang voordat we weer eens solo-werk van de meestergitarist konden verwachten.
In de tussentijd moest ie geld verdienen met de stadion-act van de Red hot chili peppers, maar hun laatste album Stadium Arcadium is naar mijn idee nog geen schim van wat ie zelf maakt (en wat de Peppers voorheen maakten).

Binnenkort arriveert het tweede deel van zijn Ataxia-project met zijn muzikale broeder Josh Klinghoffer, en die klinkt alvast een stuk beter !
Als de tour van de Peppers begin maart eindigt zal ie ook zijn volgende solo-album afronden, waarvoor al 17 nummers klaarliggen. Hopelijk kunnen we weer veel moois verwachten en wie weet misschien wel een kleinschalig concert in ons kikkerlandje.
Tot die tijd zouden de onwetenden zijn meesterwerk 'The Will to Death' uit 2004 eens moeten proberen. Dat doe ik ook...

Smog clears and there he is : Bill Callahan!

2006-12-31T01:38:00.001+01:00

"New LP - Bill Callahan - Woke on a Whaleheart - April 2007".

Happy New Year everybody...

A meezing 2006

2006-12-29T11:28:00.000+01:00

De buitenbeentjes, maar niet minder sterk anders had ik er geen genre voor bedacht :

b-sides & rarities van 2006 : tortoise - a lazarus taxon
ep van 2006 : jesu - silver
box van 2006 : the doors - perception box
verzamelaar van 2006 : pj harvey - peel sessions 1991 - 2004
live-album van 2006 : neil young - live at the fillmore

En natuurlijk de beste 30 albums van 2006 "throught the eyes of Bruno B." :

30.russian circles - enter

29.tim hecker - harmony in ultraviolet

28.wooden wand & the sky high band - second attention

27.trentemoller - last resort

26.de kift - 7

25.xasthur - subliminal genocide

24.o yuki conjugate - euphoria of disobedience

23.bardo pond - ticket crystals

22.scott walker - the drift

21.ufomammut - lucifer's songs

20.six organs of admittance - the sun awakens

19.bob dylan - modern times

18.sonic youth - rather ripped

17.magnolia electric co - fading trails

16.tom waits- orphans

15.woven hand- mosaic

14.iLIKETRAINS - progress/reform

13.om - conference of the birds

12.burial - burial

11.mono - you are there

10.joanna newsom - ys

9.twilight singers - powder burns

8.destroyer - rubies

7.howe gelb - sno' angel like you

6.windmills by the ocean - st

5.mogwai - mr beast

4.bonnie prince billy - the letting go

3.biosphere - dropsonde : Warm, warmer, ijskoud, koud, heet, brrr, rillingen!

2.shearwater - palo santo : De hoogst genoteerde vocalen; die stem, die teksten, die songs, waarom was dit ook alweer geen numero uno?

1.grails - black tar prophecies vol 1,2 & 3 : Een groot mysterie met te veel magische momenten om een ander album voor zich te dulden.

Later meer...

Popquiz : Ameezing 2006 !

2006-12-22T13:42:00.000+01:00

One week to go and I'll post my top 30 albums of 2006.
Til then you can guess my top 10, and the best will get an album of choice from the entire list.
(album correct = 1 point, extra point for the good spot!)
While you're at it, let me know your favorite(s).

Merry X-mas

State X New Forms

2006-12-18T16:08:00.000+01:00

Afgelopen vrijdag met de vrouw richting Den Haag getogen om ons in de plaatselijke horeca voor te bereiden op het State X-festival met als grote trekkers Sonic Youth en Mono. Daarnaast nog vele andere interressante verschijningen en een hopelijk fantasievolle entourage.
Het begon met een bizarre act door het gekostumeerde Masonic Youth, maar gelukkig duurde dit niet te lang.
Vervolgens was het de beurt aan Danielson, maar deze kon mede door een matig geluid niet bekoren. Hupsakee buitenom door de kou naar de kelder om de No-Neck Blues band te zien en dit was al interressanter, maar halverwege besloten we toch ons plekje te zoeken in de grote zaal om geen glimp van opper-indie-goden Sonic Youth te missen. Dit bleek niet onverstandig daar de zaal bomvol was. Een plekje aan de bar was ons deel (ieder nadeel heb zijn voordeel!)
Geweldig geluid en een set bijna volledig bestaand uit nummers van hun laatste album Rather Ripped zorgde voor pure euforie bij deze jongen. Wat een gitarist is meneertje Thurston toch en Kim tolde over het podium als een heks in haar heksenkringetje. Machtig!
Daarna doorgeschoven naar voren en de japanse vrienden van Mono gaven wederom een superstrak optreden (net als vorig jaar in de Ekko) waarin de subtiliteit langzaam veranderde in oorverdovende capriolen zonder de melodie te verliezen.
Jammer dat het tegenwoordig normaal blijkt te zijn om lekker door concerten heen te lullen.
Ga lekker in de kroeg zitten joh en laat de liefhebbers met rust!
Na wat nachtelijke dwalingen vond ik me kussen eindelijk in de vroege morgen...

Check hier het verhaal en foto's van vrind en loge Bastard K!